คืนเดียวผ่านไปอย่างรวดเร็ว
หลินเฟิงมองดูน้องสาวที่ยังหลับอยู่อีกคนหนึ่ง แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปห้องน้ำ
เขามองภาพตัวเองในกระจก ใบหน้าที่ดูโทรมและหม่นหมอง
คิดอยู่นิดหนึ่ง ก็ใช้นิ้วเป็นดาบโกนหนวดเคราบนใบหน้าออก แล้วตัดผมยาวให้เรียบร้อยง่ายๆ!
เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้ว
ร่างกายของเขาก็ดูสดใสขึ้น มีชีวิตชีวาขึ้นมาก
ถ้าจะบอกว่าเมื่อก่อนเขาเป็นลุงหนุ่มหม่นหมอง ตอนนี้เขาก็เป็นชายที่เต็มไปด้วยเสน่ห์แบบผู้ใหญ่
ความจริงแล้ว
ปีนี้หลินเฟิงอายุแค่สามสิบสองเท่านั้น!
และเพราะการฝึกฝน ทำให้หน้าตาของเขาแทบไม่เปลี่ยนไปจากสิบปีก่อน กลับเพิ่มความสุภาพอ่อนโยนและหม่นหมองขึ้นอีกนิด
หล่อเหลาแต่ก็เจือความเหนื่อยล้าและโศกเศร้าเล็กน้อย
ถ้าเดินออกไปบนถนนด้วยสภาพแบบนี้ คงเป็นนักฆ่าสาววัยรุ่น อัตราการหันมามองต้องระเบิดแน่นอน
"สมัยนั้น ฉันก็เป็นดาวเด่นของมหาวิทยาลัยจินหลิงนะ! แค่ด้อยกว่านักอ่านที่อ่านหนังสือเล่มนี้อยู่แค่นิดเดียวเอง"
ในตาหลินเฟิงประกายวับวาว
คิดว่าสิบปีผ่านไป ตัวเองกลับหล่อขึ้น!
พอดีตอนนั้น
ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าดังขึ้น
เป็นหลินอวิ๋นเหยากำลังขยี้ตาที่มัวๆ เดินออกมา พอเห็นพี่ชายก็ตาสว่างทันที ทั้งไม่อยากเชื่อทั้งตกใจ
"พี่...นี่พี่ทำอะไร??"
"ไม่ได้โกนหนวดตัดผมมานาน เลยจัดการง่ายๆ เอง"
หลินเฟิงยิ้มบาง
หลินอวิ๋นเหยาได้ยินก็รีบเดินเข้ามา เอียงคอมองพี่ชายอย่างขบขัน
ใบหน้าขาวสะอาด คมคายชัดเจน
ดวงตาหม่นหมองคู่นั้นเต็มไปด้วยความลึกลับและน่าค้นหา เห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะจมดิ่งลงไป