ทั่วทั้งเขตที่กำลังรื้อถอนมืดสนิท เว้นแต่บ้านชั้นเดียวหลังเล็กนั้นที่ยังมีแสงไฟสว่างจ้าลอดออกมา
จากทางหน้าต่าง
พอจะมองเห็นเงาร่างสองคนที่งดงามกำลังวุ่นวายอยู่ข้างใน
เมื่อเห็นภาพนั้น
ความโหดเหี้ยมที่แผ่ซ่านรอบกายหลินเฟิงก็หายไปในพริบตา สายตาของเขาพลันอ่อนโยนลงเล็กน้อย
เขาเร่งฝีเท้า ผลักประตูกลับเข้าบ้าน พบว่าน้องสาวและหลี่เสี่ยวเขอกำลังทำอาหารเย็นกันอย่างมอมแมม
"อุ๊ย! กลับมาเร็วจังเลย! ห้ามดู ห้ามดูนะ!"
หลี่เสี่ยวเขอเห็นหลินเฟิงกลับมา ก็ตกใจรีบใช้ร่างกายของตัวเองบังชามอาหารที่ดำปี๋จานนั้นไว้
ส่วนหลินอวิ๋นเหยา กลับวางตัวอย่างสง่างาม
นางถือชามปลากะพงแดงตุ๋นซีอิ๊ว โรยหน้าด้วยต้นหอม สีสันน่าทาน ควันหอมกรุ่น ดูไปก็รู้ว่าน่าอร่อย
"ให้ฉันช่วยไหม?"
หลินเฟิงยิ้มถาม
"ไปๆๆ ช่วยอะไรกันเล่า! แค่อย่ามาขวางก็พอแล้ว!"
หลี่เสี่ยวเขอรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี ผลักหลินเฟิงออกไปข้างนอก
"ช่วยเอาปลาออกไปหน่อยสิ อีกหนึ่งอย่างก็ทานข้าวได้แล้ว"
หลินอวิ๋นเหยายื่นชามปลากะพงแดงให้หลินเฟิง
หลินเฟิงรับชามปลามา แล้วแกล้งมองจานอาหารที่อยู่ข้างหลังหลี่เสี่ยวเขอแวบหนึ่ง ถามว่า
"ของดำๆ อย่างโจ๊กงาของเธอ จะให้เอาไปด้วยกันไหม?"
"นั่นมันซี่โครงตุ๋นซีอิ๊วนะยะ! ใครบอกว่าโจ๊กงา! ฉันยังต้องเอาไปอุ่นอีกที เธอเอาปลาออกไปก่อนเลย"
หลี่เสี่ยวเขอโมโหจนพูดไม่ถูก
หลินเฟิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ยกปลาออกจากครัวไป
ไม่นาน
อาหารเย็นก็เสร็จเรียบร้อย
สามอย่างกับหนึ่งแกง ได้แก่ ปลากะพงแดงตุ๋นซีอิ๊ว ซี่โครงดำตุ๋นซีอิ๊ว ผัดผักสด และแกงสาหร่ายกับไข่
เป็นกับข้าวบ้านๆ ที่แสนธรรมดา แต่หลินเฟิงกลับไม่ได้กินมานานสิบปีแล้ว
"หลี่เสี่ยวเขอ ซี่โครงดำนี่ เธอใส่ซอสสูตรลับของตัวเองรึเปล่า?"
หลินเฟิงคีบซี่โครงดำชิ้นหนึ่ง พูด teasing
"ฮ่า~"
หลินอวิ๋นเหยาอดหัวเราะออกมาไม่ได้ แล้วเหมือนรู้สึกว่าตัวเองทำไม่เหมาะสม ก็มองหลี่เสี่ยวเขอด้วยสายตาขอโทษ
หลี่เสี่ยวเขอหน้าร้อนผ่าว แล้วพูดอย่างเขินอายและโมโห
"กินข้าวก็กินข้าว พูดมากทำไมนักหนา! ดูไม่สวยก็จริง แต่จริงๆ อร่อยมากนะ!"
"จริงเหรอ?"
หลินเฟิงใส่ซี่โครงเข้าปาก เคี้ยวอย่างละเมียดละไม แล้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย