“ฮ่าๆ ชวงเอ๋อร์ รีบมาสิ ดูสิว่าฉันเจอใคร!”
อวิ๋นจิ่งชูเห็นผู้หญิงคนนั้น ใบหน้าหล่อเหลาก็ยิ่งยิ้มกว้างขึ้น รีบโบกมือเรียกให้เธอเข้ามา
หญิงสาวได้ยินก็เดินมาด้วยความสงสัย เมื่อเห็นหลินเฟิงก็ตกใจจนยกมือปิดปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“หลินเฟิง เป็นนายจริงๆ ด้วย!”
“จ้าวชวงเอ๋อร์ สิบปีไม่เห็น ยังสบายดีอยู่หรือ”
หลินเฟิงยิ้มบางๆ
หญิงสาวคนนี้ชื่อจ้าวชวงเอ๋อร์ เป็นหนึ่งในเพื่อนร่วมชั้นของเขาเช่นกัน
ปีนั้นจ้าวชวงเอ๋อร์เป็นคณะกรรมการฝ่ายการเรียนของห้อง ทั้งยังเป็นหัวหน้างานหลักของสภานักศึกษา หน้าตาก็สวยประณีต นับได้ว่าเป็นขวัญใจหนุ่มๆ หลายคนเลยทีเดียว
แต่มีความลับอยู่อย่างหนึ่งที่ไม่มีใครรู้!
นั่นก็คือจ้าวชวงเอ๋อร์เคยชอบเขาและเคยตามจีบเขา เพียงแต่ตอนนั้นเขากำลังคบกับเฉินอีหนัวอยู่ จึงปฏิเสธจ้าวชวงเอ๋อร์ไปโดยธรรมชาติ
นึกถึงวัยเยาว์ที่สดใสนั้น หัวใจหลินเฟิงก็อดรู้สึกห้วนคิดไม่ได้
“ให้ตายสิ ปีๆ เนี่ยแกไปอยู่ที่ไหนมา ทำไมติดต่อไม่ได้เลย นึกว่าแกเป็นอะไรไปซะอีก!”
จ้าวชวงเอ๋อร์โบกกำปั้นเล็กๆ ขาวผ่อง แล้วทุบเบาๆ ที่อกหลินเฟิง ใบหน้าสวยหยดยิ้มสดใส ลักยิ้มตื้นๆ สองข้างน่าดึงดูดสายตาเหลือเกิน
“เกิดเรื่องเล็กน้อย”
หลินเฟิงยังคงยิ้มแบบเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
จ้าวชวงเอ๋อร์ได้ยินก็อยากถามต่อ
แต่ตอนนี้ อวิ๋นจิ่งชูที่อยู่ข้างๆ ส่ายหน้าแล้วพูดหยอกเย้า
“ชวงเอ๋อร์ อย่าไปขุดเรื่องเก่าของเขาเลย!”
“ดูท่าทางพี่เฟิงของเราตอนนี้สิ นายจะให้เขาเจอเรื่องอะไรได้? เมื่อกี้ฉันกำลังจะแนะนำงานให้เขาอยู่เลย! น่าเสียดายที่พี่เฟิงไม่เอา”
จ้าวชวงเอ๋อร์ได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นจึงมองหลินเฟิงอย่างละเอียด
มองใบหน้าหม่นหมองและเสื้อผ้าเก่าๆ ที่สวมใส่ ก็เข้าใจอะไรบางอย่างทันที
ดวงตาคู่สวยที่ใสราวน้ำมีแววซับซ้อนขึ้นมาเล็กน้อย
ปีนั้น หลินเฟิงคือบุคคลระดับตำนานของมหาวิทยาลัยจินหลิง เป็นดาวเด่นของมหาวิทยาลัยที่ทุกคนยอมรับ