ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง
หลินเฟิงก็เข้าใจในที่สุดว่าคนตรงหน้าเป็นคนประเภทไหน
ที่แท้ก็เป็นลูกเศรษฐีที่มาหาความสำราญ!
หลินอวิ๋นเหยาก็มีสีหน้าเย็นชา
คิดไม่ถึงว่าพึ่งมาถึงโรงเรียน ก็โดนพวกโรคจิตจ้องเขม็ง!
ตอนนี้เธอไม่ใช่เด็กสาวที่อ่อนแอเหมือนแต่ก่อนแล้ว
หลังจากเหตุการณ์ที่โรงงานเมื่อคืน เธอเติบโตขึ้นมาก
“กล้าผลักฉัน?”
ตอนนี้ ฉินเฟิงพุ่งตัวลุกขึ้น จ้องหลินเฟิงด้วยสีหน้าเย็นชา
“ไม่ใช่แค่ผลัก ฉันยังจะตีอีกต่างหาก!”
หลินเฟิงเตะเบา ๆ หนึ่งที ฉินเฟิงก็ล้มลงไปอีกครั้ง
ทำไม่ได้
ที่นี่เป็นโรงเรียนเก่าของเขา เขากลัวว่าเตะแรงไป ฉินเฟิงจะตายคาที่ ซึ่งจะไม่สนุกเอาซะเลย
“โอ้โห~”
คนรอบข้างพากันฮือฮาอีกครั้ง
คิดว่าหลินเฟิงบ้าเกินไปแล้ว!
ผลักก็ว่าไปอย่าง ยังกล้าเตะอีก!
“จริง ๆ ก็ไม่ต้องแปลกใจ เพราะเขาไม่รู้ที่มาที่ไปของฉินเฟิง!”
“ใช่ ๆ ผมว่าเขาพอได้ยินเบื้องหลังของฉินเฟิงเข้า คงขาอ่อนทรุดลงไปกับพื้นทันที”
“เฮ้อ! ยังหนุ่มยังสาว ใจร้อนไปหน่อย!”
…..
เจ็บชะมัด!
ฉินเฟิงกุมท้อง สายตาเริ่มหวาดกลัว
เพราะวันนี้เขาไม่ได้พาลูกน้องมาด้วย ร่างกายที่ถูกผู้หญิงดูดจนหมดแรง ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกไก่
แต่พอได้ยินเสียงคนรอบข้าง
เขาก็กลับมามั่นใจอีกครั้ง
ใช่สิ!
ไอ้เด็กเวรนี่เป็นแค่พวกหัวดื้อ!