ออกจากบ้านมา หลินเฟิงวิ่งตรงเข้าเขตเมืองจินหลิงทันที
ด้วยความเร็วของเขา ระยะทางสี่สิบกิโลเมตร ก็แค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น
ถ้าเหาะด้วยกระบี่ ก็ถึงในหนึ่งนาที แต่ในเขตเมืองจินหลิงผู้คนพลุกพล่าน ตาไม่วาย เขาเลยไม่ได้เลือกบินไป
ส่วนเรื่องหาเงิน?
สำหรับหลินเฟิงแล้ว วิธีหาเงินมีมากมายเกินไป
จัดทัพ ปรุงยา เขียนยันต์ ตรวจโรค ดูฮวงจุ้ย เขาทำได้หมด หยิบอย่างใดอย่างหนึ่งออกมา ก็ทำเงินวันละเป็นถังได้
คิดอยู่นิดหน่อย
หลินเฟิงมาถึงตลาดแห่งหนึ่งทางตอนเหนือของเมือง
ตลาดนี้ชื่อว่า "ตลาดซื้อขายจียง" ไม่ถือว่าเป็นตลาดที่ใหญ่ที่สุดในเมืองจินหลิง แต่เป็นตลาดที่ปนเปที่สุดแน่นอน
ที่นี่ขายทุกอย่าง
ตั้งแต่ของใช้ประจำวัน ยาสมุนไพรพื้นบ้าน ไปจนถึงทองคำเงินเพชร ของเก่า และหยก
แถมยังมีหมอดู ปราบผีขับไล่วิญญาณ ฮวงจุ้ยอีกหลายคน!
องค์ประกอบที่ซับซ้อนแบบนี้ ทำให้ตลาดซื้อขายจียงวุ่นวาย ปนเปกันไปหมด เป็นเขตที่ไม่มีใครดูแล แม้แต่เจ้าหน้าที่เทศกิจยังต้องร้องว้าว
หลินเฟิงหาที่ว่างแห่งหนึ่ง นั่งขัดสมาธิลง แล้วหยิบอิฐแดงก้อนหนึ่งมา เขียนข้อความลงบนพื้นตรงหน้า
"รับจ้างสองชั่วโมง: ทำได้ทุกอย่าง รู้ทุกอย่าง ราคาตกลงกัน"
ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว หลินเฟิงก็หลับตา รอคอยคนที่มีวาสนามา
ในตลาด ผู้คนพลุกพล่าน
ไม่นาน เรื่องที่หลินเฟิงตั้งแผงก็แพร่ออกไป มีคนเดินผ่านมาดูเป็นจำนวนมาก เพื่อมาดูความครึกครื้น
แต่ไม่มีใครเข้ามาถามเลยสักคน
เพราะที่หลินเฟิงเขียนมันเกินจริงเกินไป!
ทำได้ทุกอย่าง รู้ทุกอย่าง?
คิดว่าตัวเองเป็นเซียนหรือไง!
ถึงจะเป็นเซียนก็ยังไม่กล้าพูดโอ้อวดขนาดนี้เลยมั้ง?
คนหลอกลวง!
ต้องเป็นคนหลอกลวงแน่นอน!
คนกลุ่มหนึ่งล้อมหลินเฟิงชี้ชวน
ก็มีบางคนที่ถือท่าทีหยอกล้อ เข้ามาจงใจถามคำถามที่แปลกประหลาด
รักษาอาการหย่อนสมรรถภาพได้ไหม?
ทำให้ยาวขึ้นห้าเซนติเมตรได้ไหม?
สำหรับพวกที่มาแกล้งชัดๆ แบบนี้ หลินเฟิงไม่สนใจแน่นอน
ในขณะเดียวกัน
บนรถฮัมเมอร์สีดำคันหนึ่งที่ริมถนน
มีชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังมองหลินเฟิงอย่างละเอียดผ่านหน้าต่าง
หนึ่งในนั้นพูดเสียงเบากับชายวัยกลางคนที่นั่งเบาะหลัง:
"หัวหน้า คนนี้เด็กเกินไป! ดูแล้วก็รู้ว่าโม้"
"พวกเราไปที่อื่นดูดีกว่า เสียเวลาไม่ได้อีกแล้ว! ถ้าหาทางแก้ไม่เจอ หน้างานอาจเกิดเรื่องใหญ่ได้!"
"แต่ผู้วิเศษที่ปราบปีศาจไล่ผีได้ จะหาง่ายขนาดไหนกัน!"
ชายวัยกลางคนถอนหายใจ
เขาชื่อ หวังชง
เป็นประธานกรรมการของบริษัทก่อสร้างขนาดใหญ่แห่งหนึ่งในเมืองจินหลิง
ช่วงนี้ ที่หน้างานใต้ชื่อบริษัทของเขาเกิดเรื่องแปลกๆ ขึ้นหลายอย่าง
คนงานมักได้ยินเสียงเด็กร้องไห้ตอนกลางดึก พอออกไปดูก็ไม่มีอะไร
พอคนงานกลับเข้าไปในที่พัก เสียงร้องไห้ข้างนอกก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เมื่อคืนนี้เอง มีคนงานคนหนึ่งออกไปเข้าห้องน้ำ แล้วบอกว่าเห็นอีก้อนหนึ่งยิ้มให้ตัวเอง แล้วถามว่า:
หนุ่มน้อย ดูฉันสิ เหมือนคน หรือเหมือนเซียน?
คนงานเคยเจอเรื่องประหลาดขนาดนี้ที่ไหน?
ไม่กล้าตอบ วิ่งหนีกลับที่พักทันที พอถึงที่พักก็ล้มป่วยหนัก ไปโรงพยาบาลก็ตรวจไม่พบโรคอะไร ตอนนี้ยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาล
เรื่องนี้
ทำเอาหวังชงปวดหัวไม่ไหว
ไม่เสียดายที่จะพาคนมาที่ตลาดซื้อขายจียงเพื่อหาผู้วิเศษด้วยตัวเอง!
จริงๆ ก็เจออาจารย์ที่ดูเก่งๆ หลายคน แต่สุดท้ายก็เป็นพวกขี้ขโมยที่ดูดีแต่ใช้ไม่ได้!
คิดถึงตรงนี้
หวังชงก็ขยี้คิ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
โปรเจกต์นั้นมีมูลค่าก่อสร้างกว่าสองพันล้าน เขาจะได้กำไรหนึ่งพันล้านจากมัน
ถ้ายังแก้ไม่ได้ ก็จะขาดทุนมหาศาล
"หัวหน้า ผมได้ยินว่าทางใต้เมืองมีผู้วิเศษ!"
"วิเศษอะไร! ไอ้แก่คนนั้นก็แค่คนหลอกลวง ฉันรู้ดีกว่าแก!"
"แล้วจะทำยังไงดีล่ะ?"
"ฉันเลี้ยงพวกแกไว้ เพื่อให้มาถามฉันว่าทำยังไงงั้นเหรอ? ไอ้พวกไร้ประโยชน์!"
......
ด้วยประสาทหูของหลินเฟิง
ได้ยินบทสนทนาในรถฮัมเมอร์มานานแล้ว
ทำให้เขาคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงตะโกนเสียงดังทันที:
"ทำได้ทุกอย่าง รู้ทุกอย่าง โดยเฉพาะเรื่องไล่ผี ปราบปีศาจ ควบคุมวิญญาณ บ้านไหนมีเรื่องแบบนี้ วางใจเข้ามาได้เลย!"
ร้องเสร็จ
หลินเฟิงก็เก็บแผง ลุกขึ้นทำท่าจะจากไป
แล้วในตอนนั้นเอง
จากรถฮัมเมอร์ก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งวิ่งลงมา ตะโกนเสียงดัง:
"น้องชาย รอเดี๋ยว!"
ติดเบ็ดแล้ว!
หลินเฟิงมุมปากยกยิ้มเล็กน้อย หยุดฝีเท้า แล้วมองชายวัยกลางคนคนนั้น
ชายวัยกลางคนหน้าตาเหลี่ยม คิ้วเดียว ดูมีบุคลิก ให้นึกถึงความน่าเกรงขามโดยไม่ต้องโกรธ
คนแบบนี้ไม่ก็เป็นนักเลง หรือไม่ก็เป็นคนมีตำแหน่งสูง
ไม่ว่าจะแบบไหน ก็ไม่ใช่คนธรรมดา
ที่สำคัญที่สุด
บนหน้าผากของชายคนนี้มีควันดำลอยอยู่ ที่ชาวบ้านเรียกว่าหน้าผากดำ
ควันดำนี้คนทั่วไปมองไม่เห็น มีเพียงคนที่เปิดดวงตาแห่งญาณอย่างเขาเท่านั้นที่จะมองเห็นได้ในพริบตา
"ขอแนะนำตัวก่อน ผมชื่อหวังชง! ผม..."
"เวลาผมมีจำกัด พูดตรงๆ เลยเถอะ"
หลินเฟิงทำท่าผู้วิเศษ
หวังชงได้ยินก็มองหลินเฟิงอย่างลึกซึ้ง
แล้วเล่าเรื่องที่หน้างานให้ฟังทั้งหมด
"หน้างานของคุณอยู่ที่ไหน?"
"อยู่ใต้เขาหนึ่ง ประมาณห้าสิบกิโลเมตรจากชานเมืองตะวันออก"
หวังชงตอบ
หลินเฟิงได้ยินก็รู้เรื่องประมาณหนึ่งในใจแล้ว
ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นยุคปลายธรรมะจริง แต่ระหว่างฟ้าดินก็ยังมีปราณอยู่ มีปราณก็ย่อมเกิดพวกวิญญาณภูเขาผีสางขึ้นได้ตามธรรมชาติ
ที่คนงานเจอ น่าจะเป็นที่เรียกกันว่า การขอคำทำนายของท่านอีก้อน
ไม่ใช่ว่าอีก้อนจะกลายเป็นเซียนจริงๆ เพียงแต่มันอายุยืน เกิดจิตสำนึกขึ้นมา จึงจงใจทำเรื่องนอกลู่นอกทางเพื่อสนองความต้องการของสัตว์
พูดตามตรง ปีศาจเล็กๆ แบบนี้เจอหลินเฟิงเข้าไป คงขาหมดแรง
แต่หลินเฟิงยังจงใจถาม:
"ผมเห็นในตลาดมีผู้วิเศษอยู่หลายคนนะ! ทำไมคุณถึงมาหาผม?"
"ไม่ต้องพูดถึง พวกในตลาดล้วนเป็นพวกหาชื่อเสียง หากินกับชื่อเสียง พวกหลอกลวงไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!"
หวังชงสีหน้าเย็นชา แล้วพูดต่อ:
"ผมรู้ความหมายของคุณ ถ้าคุณจัดการเรื่องนี้ให้ผมได้ ผมจะให้สองหมื่นหยวน เป็นอย่างไรบ้าง?"
"คุณหวัง เรื่องไม่ simples อย่างที่คุณคิด เรื่องนี้ยุ่งยากมาก! พูดตรงๆ นะ ถ้าเรื่องนี้ไม่รีบแก้ ไม่ใช่แค่หน้างานของคุณ แม้แต่ตัวคุณเองก็จะเกิดเรื่อง"
"เมื่อคืนไม่กี่คืนมานี้ คุณนอนไม่ค่อยหลับใช่ไหม?"
หลินเฟิงมองหวังชง พูดเสียงเรียบเฉย
หวังชงได้ยินก็ใจสั่น
เขารู้ดีว่าเรื่องนี้ยุ่งยาก!
หน้างานนั้นหยุดงานมาหลายวันแล้ว ขาดทุนวันละหลายแสน ถ้ายังแก้ไม่ได้ เขาจะขาดทุนย่อยยับ!
และเมื่อคืนไม่กี่คืนมานี้
เขารู้สึกตลอดว่าเวลานอนมีคู่หนึ่งจ้องมองเขาอยู่ตลอด!
แต่พอเปิดไฟกลับมองไม่เห็นอะไร!
ความรู้สึกแบบนี้ ทำให้เขาหวาดกลัวมาก
พูดตามตรง
แต่แรกเขาไม่ได้มองหลินเฟิงอยู่ในสายตา ตั้งใจมาด้วยท่าทีลองดูเผื่อว่าจะรอด
แต่ตอนนี้ได้ยินที่หลินเฟิงพูด ก็รู้สึกตกใจบ้าง
หรือว่าไอ้หน้าตายคนนี้จะเป็นผู้วิเศษจริงๆ?
"น้องชาย ตามความเห็นคุณล่ะ?"
"ตามความเห็นผม ก็ต้องบวกเงิน"
"......"
หวังชงมองหลินเฟิง
ในใจไม่โกรธ แต่กลับดีใจมาก
ที่จะบวกเงิน แสดงว่าคนตรงหน้าอาจมีฝีมือจริง ไม่เช่นนั้นในสถานการณ์ปกติคงไม่พูดแบบนี้
"งั้นตามความเห็นคุณ เอาเท่าไหร่?"
"หนึ่งแสนหยวน ผมรับรองแก้ให้คุณได้!"
หลินเฟิงพูดเสียงเรียบเฉย
......