ซักผ้าเสร็จแล้ว
หลินเฟิงคิดจะออกไปหางานทำหาเงินกลับมา
แต่แล้วจู่ๆ บนถนนกรวดที่ทรุดโทรมหน้าบ้าน ก็มีรถอู่หลิงมินิสีชมพูคันหนึ่งขับเข้ามา
จากรถลงมาเป็นเด็กสาวที่แต่งหน้าบางๆ แต่งตัวดูสดใส
อายุประมาณสิบแปดสิบเก้า สวมชุดขาวกับถุงน่องดำ หน้าอกใหญ่ ดูเป็นวัยรุ่นสดใส เหมือนตุ๊กตากระเบื้องที่ปราณีต
เธอชื่อหลี่เสี่ยวเขอ เป็นเพื่อนร่วมชั้นมัธยมของหลินอวิ๋นเหยา
หลี่เสี่ยวเขอมองหลินเฟิงที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างแปลกใจ แล้วตะโกนเสียงดังเข้าไปในบ้านชั้นเดียว:
"เสี่ยวเหยา เสี่ยวเหยา เธออยู่บ้านไหม?"
หลินอวิ๋นเหยาได้ยินเสียงที่คุ้นเคย รีบเช็ดน้ำตา วิ่งออกมาถามว่า:
"เสี่ยวเขอ ทำไมเธอมาล่ะ?"
"เสี่ยวเหยา เมื่อกี้เธอร้องไห้เหรอ?"
หลี่เสี่ยวเขอเห็นตาของหลินอวิ๋นเหยาแดงๆ ก็รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ
จากนั้น เธอดูเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ ก็มองหลินเฟิงที่อยู่ไม่ไกลอย่างระแวดระวัง
"คนนี้ดูไม่ใช่คนดีเลย เขารังแกเธอหรือเปล่า?"
"ไม่ใช่ ฉันเองที่เดินสะดุดล้มเมื่อกี้"
หลินอวิ๋นเหยาส่ายหน้า แล้วลากหลี่เสี่ยวเขอเข้าไปในบ้าน
หลินเฟิงอยากตามเข้าไป แต่เพิ่งเดินไปสองก้าว ประตูใหญ่ก็ปิดลงเสียงดังปัง
"คงเป็นเพื่อนของเสี่ยวเหยา... มีเพื่อนอยู่ด้วย อารมณ์ของเสี่ยวเหยาคงจะดีขึ้นบ้าง"
หลินเฟิงยืนอยู่นอกประตู พึมพำกับตัวเอง
จริงๆแล้วเข้าบ้านหรือไม่เข้าบ้านก็เหมือนกัน ด้วยประสาทหูของเขา เสียงอะไรในบ้านเขาก็ได้ยินชัดเจน
สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดก็คือ หลี่เสี่ยวเขอแต่งตัวสดใสเหมือนเจ้าหญิง ส่วนน้องสาวของตัวเองเหมือนซินเดอเรลล่า
"ถึงแม้ตามที่น้องสาวบอก ที่นี่น่าจะมีการรื้อถอน แต่หวังพึ่งเงินชดเชยก็ไม่จริงจัง ฉันต้องรีบหาเงินให้ได้!"
หลินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็ย่อตัวลงนั่งที่มุมกำแพง ฟังเสียงในบ้าน
...
ในห้องแคบๆ มีเพียงเตียงที่ผุพังกับโต๊ะที่กองหนังสือเต็ม
สาวสองคนนั่งอยู่บนเตียง คุยกันเบาๆ ไม่รู้เลยว่าที่พูดไปทั้งหมด หลินเฟิงที่มุมกำแพงได้ยินหมด
ถ้ารู้ ด้วยนิสัยดุดันของหลี่เสี่ยวเขอ ต้องด่าเป็นแน่
"เสี่ยวเหยา ผู้ชายหน้าตาปลอมๆ นั่นคือใคร? หนวดเครารุงรัง ไว้ผมยาวอีก"
"ไม่รู้จัก อาจจะเป็นคนเก็บขยะที่แวะมาอึ"
"แบบนั้นสินะ ไม่แปลกที่ดูแปลกๆ ผู้ชายตัวโตๆ กลับใช้ชีวิตแบบนี้ น่าอายจริงๆ!"
หลินเฟิงที่มุมกำแพง: ???
หลินอวิ๋นเหยาดูเหมือนไม่อยากให้หลี่เสี่ยวเขอวิจารณ์พี่ชายของตัวเองแบบนั้น รีบถามว่า:
"เสี่ยวเขอ วันนี้เธอมาหาฉันมีเรื่องอะไร?"
"เรื่องนี้ไง! เปิดเทอมมาก็เดือนนึงแล้ว! อาจารย์ที่ปรึกษาถามฉันว่า เธอเมื่อไหร่จะไปรายงานตัว? ถ้าไม่ไปอีก ก็ถือว่าเธอลาออกเอง"
หลี่เสี่ยวเขอพูดอย่างรวดเร็ว
หลินอวิ๋นเหยาได้ยินก็กัดริมฝีปากแดง ไม่ตอบอะไร
"เพราะเรื่องค่าเทอมใช่ไหม?"
หลี่เสี่ยวเขอมองไปรอบๆห้อง แล้วพูดว่า:
"เธอสามารถยื่นกู้ยืมเพื่อการศึกษาไง! ยังไงก็สอบติดมหาวิทยาลัยจินหลิงได้ไม่ง่าย เธอจะยอมแพ้แบบนี้จริงๆเหรอ?"
"ฉันก็ไม่อยากยอมแพ้ แต่กู้ยืมเพื่อการศึกษาของฉันไม่ผ่าน"
หลินอวิ๋นเหยายิ้มขมขื่น
"ทำไมล่ะ?"
"เพราะเอกสารพิสูจน์ความยากจนของฉัน ผ่านการตรวจสอบไม่ได้!"
"เชี่ย! ยังมีความยุติธรรมอีกไหมเนี่ย อย่างเธอยังไม่ถือว่ายากจนอีกเหรอ? ทำไมพวกเขาถึงไม่ให้เธอผ่าน! แย่มากจริงๆ!"
หลี่เสี่ยวเขอพูดอย่างเดือดดาล
หลินอวิ๋นเหยามีสีหน้าเจ็บปวด ไม่ตอบ
เธอรู้ว่าถึงบอกหลี่เสี่ยวเขอก็ไม่มีประโยชน์ หลี่เสี่ยวเขอก็แค่ครอบครัวธรรมดา ถ้าไปยุ่งกับพวกนั้น ก็จบเห่!
เธอไม่อยากให้เรื่องที่เจอเมื่อคืน ต้องมาเกิดกับหลี่เสี่ยวเขออีก
ส่วนจะแจ้งตำรวจ?
เมื่อวานเธอเพิ่งแจ้งความ ตกเย็นก็มีผู้ชายตัวใหญ่สองคนมาลักพาตัว เธอไม่เชื่อว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญ
"เพราะเรื่องรื้อถอนใช่ไหม? เขาอยากบังคับให้เธอขายที่ดินในเขตหมู่บ้านถูกๆ ใช่ไหม?"
หลี่เสี่ยวเขอรู้สึกไวมาก ถามเสียงเบา
หลินอวิ๋นเหยาพยักหน้าเงียบๆ
หลี่เสี่ยวเขอเห็นแบบนั้น โกรธจนกัดฟันกรอด
"แม่งเอ๊ย! พวกหมาๆ พวกนี้ รู้จักแต่รังแกเธอคนเดียว ถ้าบ้านเธอยังมีผู้ชายอีกคน ดูซิว่าพวกมันกล้ารังแกเธอไหม!"
ได้ยินแบบนั้น ไม่รู้ทำไม ในใจหลินอวิ๋นเหยารู้สึกไม่สบายใจนัก
แน่นอน จริงๆแล้วเรื่องนี้ถึงจุดที่ร้ายแรงแล้ว ถึงมีผู้ชายในบ้านก็แก้ไขยาก!
"ช่างเถอะ! ฉันก็ไม่คิดจะเรียนมหาวิทยาลัยแล้ว ไม่มีความหมายอะไร! ยังไงฉันก็อยู่คนเดียว คนเดียวอิ่ม ทั้งบ้านไม่หิว! ชาตินี้ฉันก็คงแบบนี้แหละ อยู่ไปวันๆอย่างสงบก็พอ"
"ไม่ได้! ถ้าไม่ไหวจริงๆ ฉันจะบอกอาจารย์ที่ปรึกษา ระดมทุนให้เธอจากเพื่อนในห้องได้ไหม?"
"เสี่ยวเขอ! ฉันเป็นคนต้องพึ่งพาตัวเอง ไม่ได้พึ่งคนอื่นตลอด! แถมเรียนมหาวิทยาลัยก็ไม่แน่ว่าจะดี ฉันว่าจะออกไปทำงาน หาประสบการณ์ก็ดี"
หลินอวิ๋นเหยายิ้มฝืน
แต่แล้วจู่ๆ
"ปัง!"
ประตูใหญ่ถูกผลักออกจากข้างนอกอย่างแรง หลินเฟิงเดินก้าวยาวเข้ามา
ภาพนี้
ทำให้สาวน้อยสองคนในห้องตกใจ
"ไม่ได้! เสี่ยวเหยา เธอต้องไปเรียนให้ได้ ส่วนเรื่องเงิน เธอไม่ต้องห่วง ฉันจัดการเอง!"
สีหน้าหลินเฟิงมืดคล้ำจนแทบจะหยดน้ำ
เขาไม่คิดเลยว่าน้องสาวของตัวเอง จะไม่เรียนมหาวิทยาลัยเพราะไม่มีเงิน!
น้องสาวของเขาผู้เป็นนักบำเพ็ญขั้นจินตัน ผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทานในโลก กลับไม่มีเงินเรียน?
หลินเฟิงรู้สึกหัวใจจะแตกสลาย
ถ้าไม่ได้แอบฟังเมื่อกี้ เขาคงไม่รู้เรื่องพวกนี้เลย!
แล้วเอกสารพิสูจน์ความยากจนล่ะ?
ใครกันที่ขวางน้องสาวของเขา ไม่ให้ผ่าน?
รังแกน้องสาวของฉันเหรอ?
พวกมันตายได้เลย!
ในชั่วขณะนี้ หลินเฟิงรู้สึกอยากฆ่าคนอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน อยากจะฉีกพวกที่กล้ารังแกน้องสาวของเขาเป็นชิ้นๆ!
แม้แต่หมาในบ้านต้องโดนตบสองฉาด ไข่ไก่ต้องเขย่าให้แตก!
"เธอบ้าไปแล้วเหรอ? บุกรุกบ้านคนอื่นผิดกฎหมาย!"
หลี่เสี่ยวเขอรีบปกป้องหลินอวิ๋นเหยาไว้ข้างหลัง มองหลินเฟิงที่หนวดเครารุงรังอย่างระแวดระวัง
"ฉันเป็นพี่ชายของเสี่ยวเหยา!"
หลินเฟิงตอบอย่างใจเย็น
"พี่ชาย?"
หลี่เสี่ยวเขอแสดงสีหน้าสงสัย แล้วหันไปมองหลินอวิ๋นเหยา
เมื่อกี้เธอไม่บอกเหรอว่า คนนี้เป็นคนเก็บขยะที่แวะมาอึ?
"พี่ชายฉันตายไปสิบปีแล้ว นี่คงเป็นคนบ้าแถวนี้"
หลินอวิ๋นเหยาตอบหน้าตาเฉย
"ได้ยินไหม! ไอ้คนบ้า รีบไปซะ ไม่งั้นแจ้งตำรวจจับนะ อย่าคิดว่าพวกเราสองสาวจะรังแกง่าย!"
หลี่เสี่ยวเขอก็เลือกที่จะเชื่อเพื่อนรักของตัวเอง รีบพูดเสียงดัง
หลินเฟิงได้ยินก็ถอนหายใจยาว พูดช้าๆ:
"เสี่ยวเหยา ไม่ว่าเธอจะจำฉันหรือไม่ ปีนี้เธอต้องเรียน!"
"แล้วก็...เสี่ยวเขอ ตอนนี้ฉันออกไปหาเงินค่าเทอม คงกลับมาก่อนฟ้ามืด เธอช่วยดูแลเสี่ยวเหยาให้ฉันหน่อย ฉันกลัวเธอจะทำเรื่องโง่ๆ"
พูดจบ หลินเฟิงก็หันหลังเดินจากไป หายไปจากสายตาทั้งสองอย่างรวดเร็ว
ภาพนี้
ทำเอาหลี่เสี่ยวเขอมองอึ้งไปเลย
ค่าเทอมมหาวิทยาลัยจินหลิงปีนึงก็ห้าพันกว่า เธอเองยังซักผ้าจนขาวๆ ไม่ยอมเปลี่ยนเป็นผู้ชาย จะหาเงินห้าพันกว่าได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง?
"ดูเหมือนจะเป็นคนบ้าจริงๆ! ได้ยินว่าคนบ้าฆ่าคนไม่ผิดกฎหมาย โชคดีที่เขาไปเอง"
หลี่เสี่ยวเขอลูบหน้าอกใหญ่ๆ พูดอย่างยังใจไม่หาย
หลินอวิ๋นเหยามีสีหน้าสลับซับซ้อน นิ่งเงียบ
เธอคิดว่าเขากลับมาเพื่อแย่งเงินชดเชยการรื้อถอน แต่เห็นท่าทางเขาแล้ว ก็ไม่ค่อยเหมือน
หรือว่า ตอนนั้นเขามีเหตุจำเป็นจริงๆ?
ถ้าเขาหาเงินห้าพันกว่ามาให้เธอจ่ายค่าเทอมจริงๆ เธอจะรับไหม?
คิดแบบนั้น ดวงตาหลินอวิ๋นเหยาก็ค่อยๆ สูญเสียโฟกัส ตกอยู่ในความทรงจำในวัยเด็ก
...