“อีหนัว ไม่ว่าจะเรื่องอะไร พูดออกมาเถอะ เราจะเผชิญหน้ากันไปด้วยกัน! มีฉันอยู่… ไม่เป็นไร!”
หลินเฟิงเอ่ยขึ้น
เฉินอีหนัวน้ำตาคลอเบ้า กัดริมฝีปาก ส่ายหน้า ไม่ยอมพูดอะไรมาก
และในตอนนั้นเอง
เฉินเฉียนซวี่ซึ่งนอนอยู่บนเตียงก็เอ่ยขึ้นทันใด:
“หลินเฟิง อย่าไปถามน้องสาวฉันเลย ให้ฉันเล่าให้ฟังเอง”
“พี่… พี่รู้ทุกอย่างงั้นเหรอ?”
เฉินอีหนัวหันกลับไป สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
เฉินเฉียนซวี่หายใจออกยาวๆ แล้วพูดอย่างช้าๆ:
“ใช่! ฉันรู้ทุกอย่างจริงๆ! รวมถึงเรื่องทั้งหมดในสิบปีนี้ เธอต้องทนทุกข์อะไรบ้าง พี่รู้หมด! ดังนั้นครั้งแรกที่พี่เจอหลินเฟิงอีกครั้ง ท่าทีถึงได้เย็นชาแบบนั้น!”
“แต่เธออย่าโกรธพี่ แล้วก็อย่าโกรธพ่อกับแม่ด้วย!! เพราะเราทุกคนทำเพื่อเธอ!”
“ทำเพื่อฉันงั้นเหรอ? พวกเขาทำเพื่อตระกูลเฉินมากกว่าใช่ไหม?”
เฉินอีหนัวหัวเราะเยาะเย้ยตนเอง
เฉินเฉียนซวี่ฟังแล้วเงียบไป ครู่หนึ่งไม่รู้จะตอบอย่างไร
ในความคิดของเขา การทำเพื่อน้องสาวและการทำเพื่อตระกูลเฉิน ทั้งสองอย่างนี้ไม่ขัดแย้งกัน
ตอนนั้นหลินเฟิงเป็นแค่คนไร้พลัง มีฐานะครอบครัวธรรมดา ไม่มีอำนาจ ไม่มีอิทธิพล เป็นคนสามไม่มี ส่วนน้องสาวของเขาเป็นลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลเฉิน!
ฐานะของทั้งสองเหมือนเจ้าหญิงกับขอทาน จะมาอยู่ด้วยกันได้อย่างไร?