ปรากฏว่าโจวเต๋อกุ้ยเป็นคนให้คนเอาปลามาส่ง ถังไม้สองใบวางอยู่หน้าประตูเรือนตระกูลเสิ่น
ตอนเด็กทั้งสามอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จออกมา พื้นลานบ้านก็มีถังปลาสองใบวางอยู่แล้ว
แม้จะเรียกว่าถังสองใบ แต่ความจริงมิได้ใส่ปลาไว้จนเต็ม
ถังหนึ่งใหญ่ถังหนึ่งเล็ก ในถังใหญ่มีปลาตัวโตอยู่เจ็ดแปดตัว ส่วนถังเล็กมีปลาเล็กปลาน้อยคละกัน บ้างยาวเท่านิ้วมือ บ้างตัวใหญ่เท่าฝ่ามือ
ซิงเอ๋อร์ยองอยู่ข้างถัง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ เงยหน้าถามจ้าวซิ่วหลานว่า “ท่านแม่ วันนี้บ้านเราจะได้กินปลาแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”
จ้าวซิ่วหลานมองบุตรสาว แล้วหันไปมองยายเสิ่น
ยายเสิ่นเดินเข้ามาดูปลาทั้งสองถัง ก้มลงขยับถังใหญ่ไปไว้ด้านข้าง “ปลาเล็กเอาไปต้ม ส่วนปลาตัวใหญ่พรุ่งนี้ให้พ่อเจ้าเอาไปขายที่ตำบล”
เถาเอ๋อร์ได้ยินแล้วก็ร้อนใจ “หา? ขายหมดเลยหรือเจ้าคะ”
ซิงเอ๋อร์ลุกขึ้นอ้อนวอนด้วย “ท่านย่า เก็บไว้สักตัวไม่ได้หรือเจ้าคะ แค่ตัวเดียวเอง!”
“จะเก็บไว้ทำไม”
ยายเสิ่นโบกมือ ปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้า
“ตอนนี้ที่บ้านต้องเก็บเงิน พวกเจ้าก็รู้อยู่แล้ว อีกอย่างปลาเล็กก็เป็นเนื้อ กินได้เหมือนกัน”
เถาเอ๋อร์กับซิงเอ๋อร์จำต้องยองกลับลงไป มองปลาเล็กปลาน้อยในถัง พลางทำปากยื่นเสียสูง
ที่บ้านทำปลาเป็นอยู่แค่ตุ๋น ใส่หม้อใหญ่ตุ๋นทีหนึ่ง ปลาตัวใหญ่มีเนื้อมากก้างน้อย ส่วนปลาเล็กก้างเยอะและละเอียด กินลำบากยิ่งนัก
สือโถวเหลือบมองถังปลาเล็ก ใจก็ไม่ค่อยเต็มใจเช่นกัน
ปลาเล็กปลาน้อยตุ๋นออกมาก็มีก้างเต็มไปหมด อีกทั้งเครื่องปรุงที่บ้านมีแค่น้ำมันกับเกลือ ไม่มีรสชาติอะไร แถมยังคาว เขาเองก็ไม่ชอบกิน
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปหายายเสิ่น พยายามเกลี้ยกล่อม