เรื่องนี้สือโถวเพิ่งมารู้ภายหลังจากแอบได้ยินพ่อแม่กระซิบคุยกัน แต่หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่ได้ไปตั้งแผงขายของที่นั่นอีก เรื่องนี้จึงถูกปล่อยผ่านไปในเรือนตระกูลเสิ่น
คราวนี้เขากล่าวเตือนด้วยความจริงใจ
สีหน้าเหมิ่งกว่างเต๋อหม่นลง “ค่าหัวค่ากั้นหรือ? ถนนสายไหน?”
“ถนนที่ขายผักนั่นขอรับ”
สือโถวเม้มปาก คล้ายรู้สึกว่าตนพูดมากเกินไป น้ำเสียงจึงเบาลง
“ก่อนหน้านี้พ่อข้าก็เคยจ่ายครั้งหนึ่ง ต่อมาถึงได้ย้ายไปขายที่ท่าเรือ”
เหมิ่งกว่างเต๋อไม่พูดอะไรอีก
บรรยากาศผ่อนคลายเมื่อครู่พลันมลายหายไป
เหมิ่งเสียวกัดช้อน มองพ่อของตน แล้วก็มองสือโถว ไม่กล้าส่งเสียง
ผ่านไปครู่ใหญ่ เหมิ่งกว่างเต๋อจึงเอ่ยปาก
“แล้วนอกจากหมู่บ้านพวกเจ้า หมู่บ้านอื่นเล่า? คนมาซื้อข้าวมีมากหรือไม่?”
“มากขอรับ”
สือโถวกล่าว “แต่ที่จริงทุกคนไม่มีเงินซื้อกันเท่าไร เมื่อก่อนเงินสามสิบอีแปะซื้อได้สองโต่ว ตอนนี้ซื้อได้แค่หนึ่งโต่ว ทั้งยังต้องแย่งกันอีก”
เหมิ่งกว่างเต๋อขานรับ “อืม” สีหน้ายิ่งดูแย่ลง
สือโถวแม้จะรู้สึกว่าตนพูดชัดเจนมากแล้ว แต่เผื่ออีกฝ่ายยังไม่เข้าใจก็เป็นได้
ดังนั้นเขาจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามออกไปในที่สุด
“ใต้เท้า ท่านอาจารย์ของข้าเคยกล่าวว่า ต้าฉีมีตัวอย่างเก่าเรื่องการยกเว้นภาษี ปีนี้... ที่นี่นับว่าเป็นภัยพิบัติหรือไม่ขอรับ?”
จิตใจเหมิ่งกว่างเต๋อสะท้าน เขาเงยหน้ามองเด็กน้อย
“เจ้าคิดว่าคนที่อยากได้รับการยกเว้นภาษีมีมากหรือไม่?” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
สือโถวไม่ได้ตอบ เพียงหันหน้าไปมองซุนเซี่ยงแวบหนึ่ง
ซุนเซี่ยงเข้าใจทันที รีบกล่าวว่า “ต้องมากแน่นอน”
เหมิ่งเสียวพยักหน้าเช่นกัน “จริงขอรับท่านพ่อ หากยกเว้นภาษีได้ ย่อมเป็นเรื่องดีสำหรับราษฎร”