เสิ่นเหลาเก้นรีบถอดสลักประตูออก
ประตูเพิ่งเปิดออก ลมฝนก็พัดกรูเข้ามา
ลุงหลี่เปียกโชกไปทั้งตัว รองเท้าที่เท้าเหลืออยู่เพียงข้างเดียว บนใบหน้าแยกไม่ออกว่าเป็นน้ำฝนหรือสิ่งอื่นใด
“ลุง! บ้านในหมู่บ้านถล่มไปหลายหลังแล้ว! คนถูกฝังอยู่ข้างใน!”
ลุงหลี่ตะโกนจนเสียงแหบ “ผู้ใหญ่บ้านให้ข้าไปเรียกทุกบ้าน! รีบไปช่วยคนเร็ว!”
สีหน้าของเสิ่นเหลาเก้นพลันเปลี่ยนไป
เขารีบหันกลับมาตะโกน “เหลาเอ้อร์! เอาเครื่องมือมา!”
เสิ่นเหลาเอ้อร์สวมเสื้อฟางกันฝนแล้ว ทั้งยังคว้าจอบจากหลังประตูขึ้นมา
เสิ่นเหลาเก้นคว้าคานงัดมาด้วย สองพ่อลูกตามลุงหลี่พุ่งออกไปกลางสายฝน
จ้าวซิ่วหลานเดินตามออกมา ยืนอยู่ตรงประตู มือหนึ่งจับขอบประตู อีกมือกำชายเสื้อแน่น
ยายเสิ่นวิ่งออกมาจากในบ้านด้วย ปากพึมพำว่า “สวรรค์เอ๋ย…คราวนี้ต้องมีคนตายแน่แล้ว…”
สือโถวเท้าเปล่าวิ่งตามออกมาจากในบ้าน จ้าวซิ่วหลานคว้าตัวเขาไว้ทันที “เจ้าจะไปไหน?”
“ข้าจะไปช่วยด้วย!”
“เจ้าเป็นเด็กสี่ขวบ จะช่วยอะไรได้!”
เสียงของจ้าวซิ่วหลานเปลี่ยนไป “กลับเข้าไปในบ้านเดี๋ยวนี้!”
สือโถวถูกจ้าวซิ่วหลานลากกลับเข้าบ้าน ในใจร้อนรนราวกับถูกแมวข่วน แต่ก็รู้ว่าตนเองออกไปไม่ได้แน่
จึงได้แต่กลับเข้าไปอย่างเสียดาย
คืนนั้นในหมู่บ้านซิ่งหัว ทุกครัวเรือนต่างออกมาช่วยกัน
บ้านที่ถล่มเป็นของครอบครัวยากจนที่สุดหลายครัวเรือน เพราะยากจน บ้านของพวกเขาจึงไม่แข็งแรง ล้วนสร้างด้วยหญ้าคา
“ขุดบ้านไล่จื่อก่อน! เร็วเข้า!”
โจวเต๋อกุ้ยมาถึงก่อนแล้ว เปียกโชกไปทั้งตัว เสียงตะโกนแหบพร่าจนแทบแตก