ส่วนพวกเขาที่สำนักเรียนประจำอำเภอนั้น ย่อมไม่รู้ว่าช่วงนี้ในอำเภอมีแผงขายเห็ดเพิ่มขึ้นมากมาย
“ฝนตกเช่นนี้ เห็ดบนภูเขางอกขึ้นมาไม่ขาดสายเลย”
หญิงชาวบ้านที่มาซื้อผักกำลังเลือกดูอยู่หน้าแผง “แต่เห็ดพวกนี้ก็นุ่มดีจริง ๆ”
“มิใช่หรือ”
ชายชราผู้ขายเห็ดกล่าว
“ปีก่อน ๆ ช่วงนี้ก็มีขึ้นบ้าง แต่ไม่เคยมากเท่าปีนี้เลย ปีนี้ไปเก็บทุกวันก็มีทุกวัน ราวกับเก็บเท่าไรก็ไม่หมด”
แม้จะหาเงินได้ แต่ที่จริงแล้วเขากลับไม่ค่อยยินดีนัก
อย่างไรเสีย อากาศเช่นนี้ย่อมไม่เป็นผลดีต่อพืชผลในนา
เด็ก ๆ ไม่รู้จักความกังวล กลับดีใจยิ่งนัก
เด็กในหมู่บ้านไม่ต้องไปเรียนหนังสือ จึงถูกคนในครอบครัวใช้ให้ไปเก็บเห็ดที่เขาหลังหมู่บ้าน
ต่อให้ขายไม่ได้ กินเองก็ยังมีรสชาติไม่เลว
ทางหมู่บ้านซิ่งหัว เถาเอ๋อร์กับซิงเอ๋อร์เป็นหัวหน้ากลุ่มเด็ก ๆ พวกนั้น
“เก็บเฉพาะเห็ดที่พวกเจ้ารู้จัก แบบที่หมวกกลม ก้านสีเทานั่น ส่วนชนิดอื่นห้ามแตะเด็ดขาด”
จ้าวซิ่วหลานยื่นตะกร้าให้บุตรสาวทั้งสอง พลางกำชับ
“วันก่อนลูกชายเรือนตระกูลหลิวเกือบกินเห็ดพิษเข้าไปไม่ใช่หรือ อาเจียนทั้งบนทั้งล่าง ทำเอาทุกคนตกใจกันแทบแย่”
“ทราบแล้วเจ้าค่ะแม่”
ซิงเอ๋อร์ขานรับเร็วที่สุด แล้วลากเถาเอ๋อร์วิ่งออกไป “พวกเราไปเก็บกันให้มาก ๆ อีกไม่กี่วันน้องชายก็จะกลับมาแล้ว”
เถาเอ๋อร์ถูกนางลากจนเซไปมา พลางหันกลับมาตะโกนว่า “แม่ พวกเราไปแล้วนะ!”
ร่างเล็กสองร่างวิ่งจากไป โดยมีคนหนึ่งนำหน้าอีกคนหนึ่งตามหลัง
ยายเสิ่นออกมาจากในเรือน มองลูกสะใภ้แล้วมองท้องฟ้า ก่อนถามว่า “พ่อเจ้าเล่า แล้วก็เสิ่นเหลาเอ้อร์อยู่ที่ใด”