หมอโจวเป็นหมอเฒ่าประจำตระกูลจาง อายุหกสิบกว่าแล้ว แม้ถูกปลุกขึ้นจากที่นอนกลางดึก ก็ยังลุกขึ้นมาได้อย่างคล่องแคล่ว
เขามองภรรยาของหวังต้าฮุ่ย แล้วสั่งให้คนไปต้มน้ำร้อน จากนั้นก็สั่งบ่าวให้ไปหยิบยาห้ามเลือดมา
“นางกระทบกระเทือนครรภ์ เลือดออกด้านล่าง ข้าจะห้ามเลือดให้นางก่อน หากมีนักต้อนคลอดก็รีบไปตามมา กลัวว่าจะรอไม่ไหวแล้ว ใกล้จะคลอดเต็มที”
เจ้าที่ดินจางหันไปถามพ่อบ้าน “นักต้อนคลอดในหมู่บ้านอยู่ที่ใด ไปตามตัวมาเดี๋ยวนี้”
พ่อบ้านรับคำแล้วรีบไป
ส่วนเสิ่นเหลาเอ้อร์กับโจวเต๋อกุ้ยและคนอื่น ๆ ถูกจัดให้นั่งรออยู่ใต้ชายคาโถงหน้า
ทุกคนเปียกโชกไปทั้งตัว แต่ไม่มีใครกล้านั่ง
หวังต้าฮุ่ยพิงกำแพงแล้วค่อย ๆ ไถลลงไป ยกมือปิดหน้า ไหล่สั่นระริก
ขณะที่กำลังชุลมุน จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากเรือนหลัง
“คุณชาย! คุณชาย! ท่านอย่าไปทางนั้นเลย ข้างโน้นกำลังวุ่นวายมาก!”
จางเฉิงสวมเสื้อสั้นตัวหนึ่ง สวมรองเท้าอย่างลวก ๆ แล้ววิ่งออกมาจากเรือนด้านหลัง
เขามองเหตุการณ์ในลานบ้านแล้วขมวดคิ้วแน่น
“ท่านพ่อ เกิดอะไรขึ้น เหตุใดคนถึงมากันมากมายเช่นนี้?”
เจ้าที่ดินจางกำลังพูดกับพ่อบ้าน พอได้ยินก็หันกลับมามอง “ไม่ใช่เรื่องของเจ้า กลับไปนอนเสีย”
“ข้า...”
“ข้าอะไรของเจ้า”
เจ้าที่ดินจางพลันหน้าขรึม
“เด็กอย่างเจ้าอย่าสอดรู้ไปเสียทุกเรื่อง ถ้ายังไม่ไปนอน ก็ไปเขียนการบ้านให้ข้าเดี๋ยวนี้ เรื่องที่ท่านอาจารย์ฉีบอกว่าเจ้าทะเลาะกับเพื่อนร่วมชั้นคราวก่อน ข้ายังไม่ได้ลงโทษเจ้าเลย!”
จางเฉิงนึกถึงเหมิ่งเสียวแล้วเบ้ปาก ก่อนจะกวาดตามองไปในลานบ้านอีกครั้ง