เสิ่นเหลาเอ้อร์คิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่าคำพูดของลูกชายก็ฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง
อีกอย่าง ของก็หาบมาถึงแล้ว จะให้หาบกลับไปทั้งอย่างนี้ เขาก็ไม่ยินดีนัก
“ได้”
เขาสลับไม้คานไปพาดบ่าอีกข้าง “ไป ลองดูกัน ซิ่วหลาน เจ้าพาเถาเอ๋อร์กับซิงเอ๋อร์ไปซื้อด้ายกับเข็มก่อน พวกเราค่อยไปเจอกันหน้าร้านผ้า”
จ้าวซิ่วหลานรับคำ แล้วจูงลูกสาวทั้งสองเดินไปทางร้านผ้า
ถนนสายหลังสำนักเรียนประจำอำเภอแห่งนี้นับเป็นย่านของผู้มั่งคั่งในอำเภอหลินชวน
แทบทุกคนที่มีเงินล้วนพักอาศัยอยู่แถวนี้
ผู้คนที่เดินไปมาส่วนใหญ่เป็นบ่าวรับใช้ที่ออกมาซื้อของ มีทั้งแม่ครัวที่หิ้วตะกร้าผัก และเด็กรับใช้ที่อุ้มผ้าอยู่
เสิ่นเหลาเอ้อร์หาที่ว่างแห่งหนึ่ง วางตะกร้ามันจีนสองใบลง แต่กลับไม่รู้จะทำอย่างไรดี
ที่สำคัญคือเขารู้สึกไม่มั่นใจอยู่บ้าง ไม่เหมือนขายผักที่แค่ตะโกนเรียกก็พอ หากคนแถวนี้ไม่รู้จักมันเสวี่ยวขึ้นมาจะทำอย่างไร...
ขณะที่กำลังอึดอัด สือโถวก็เอ่ยขึ้นแทนเขาทันที “มันจีน! มันจีนสด ๆ!”
เสียงใสกังวาน ฟังชัดเจน
เสิ่นเหลาเอ้อร์หันไปมองลูกชาย รู้สึก…เลื่อมใสอยู่บ้าง?
ตอนนั้นเอง แม่ครัวในเสื้อผ้าสีน้ำเงินคนหนึ่งเดินผ่านมาพอดี เมื่อได้ยินเสียงตะโกนก็หันกลับมามอง
“พวกเจ้ามีมันจีนด้วยหรือ? ชั่งละเท่าไร”
เสิ่นเหลาเอ้อร์อ้าปาก กำลังจะบอกราคาที่ถูกกว่าร้านยา แต่สือโถวชิงพูดขึ้นก่อน “ชั่งละยี่สิบอีแปะ”
เสิ่นเหลาเอ้อร์ “...”
ทว่าแม่ครัวกลับไม่ลังเล นางหยิบมันจีนขึ้นมาชั่งน้ำหนักในมือ แล้วเอ่ยตรง ๆ
“ยี่สิบอีแปะหรือ? ได้ เลือกหัวอวบ ๆ ให้ข้าสักสองสามหัว”