หลังอาหาร เสิ่นเหลาเก้นก็เรียกสือโถวเข้าไปในห้องด้านใน
“เรื่องนาที่เจ้าปลูก ข้ากับพ่อเจ้าปรึกษากันแล้ว”
เสิ่นเหลาเก้นพลันลดเสียงลงกล่าว
“ถึงตอนนั้นเราจะแยกเก็บไว้ต่างหาก เก็บไว้ทำพันธุ์”
“หากคนนอกถามถึง ก็บอกไปว่าแปลงนั้นเสียหายแล้ว ปีหน้าค่อยปลูกอย่างอื่นทดแทน เวลาเจ้าออกไปข้างนอกอย่าพูดหลุดปากล่ะ”
“หลานรู้แล้ว”
สือโถวพยักหน้าแล้วถามว่า “ท่านตา เมล็ดข้าวสาลีพวกนั้น ปีหน้าบ้านเราคิดจะปลูกสักเท่าไรดี?”
แท้จริงแล้วเสิ่นเหลาเก้นเองก็ยังลังเล ครุ่นคิดอยู่นานกว่าจะเอ่ยว่า
“เริ่มสักสองสามไร่ก่อน เพราะเพิ่งปลูกได้ปีนี้ปีเดียว ยังไม่รู้ว่าจะได้ผลแน่นอนหรือไม่”
“ต้องรอจนถึงปีหน้า หว่านเมล็ดแล้วเห็นต้นกล้าขึ้นมาก่อน ถึงจะนับว่าชัวร์”
“ได้”
สือโถวไม่แปลกใจกับความระมัดระวังของพวกเขา ไม่ได้โต้แย้ง เพียงแต่เอ่ยขอในสิ่งที่ตนต้องการ
“ถ้าอย่างนั้น เมล็ดที่เหลือทั้งหมดก็เก็บไว้ให้หลานนะ”
เสิ่นเหลาเก้นเงยหน้ามองเขา “เจ้าจะเอาไปทำอะไร?”
“พอดีเก็บข้าวสาลีเสร็จแล้ว มันจีนในแปลงก็ใกล้ได้ที่แล้วด้วย”
สือโถวไม่ได้ตอบ กลับจงใจเปลี่ยนหัวข้อไปพูดเรื่องอื่นอย่างยิ่ง
“ปีนี้ถ้าขายได้ดี หลานคิดว่าพวกเราถางที่รกร้างเพิ่มแล้วปลูกให้มากขึ้นก็ได้ ใช้ที่รกร้างปลูก จะได้ไม่กินพื้นที่นาของบ้านเรา”
“แต่ปีนี้บ้านเราก็ปลูกไว้ไม่น้อยแล้ว”
เสิ่นเหลาเก้นเคาะกล้องยาสูบกับพื้นรองเท้า
“สวนผักหลังบ้านครึ่งหนึ่ง แม่เจ้าก็ปลูกมันจีนไว้แล้ว เมื่อวันก่อนข้าไปดู บนเถามีเมล็ดเล็ก ๆ ขึ้นมาแล้ว”