หมู่บ้านดาวแดง
สวีเซิ่งเดินมาถึงปากหมู่บ้าน
ใต้ต้นไหวโบราณตรงปากหมู่บ้าน หลี่ต้าโหย่วกำลังสั่งให้ทุกคนมุ่งหน้าไปทางโรงงาน
“หยุดก่อน” สวีเซิ่งพูดเสียงไม่ดัง แต่หนักแน่น
หลี่ต้าโหย่วหันมา
กวาดตามองสวีเซิ่งตั้งแต่หัวจดเท้าอยู่สองครั้ง
เสื้อจงซานเก่าครึ่งใหม่ครึ่ง รองเท้าผ้าใบหนึ่งคู่ อายุยี่สิบกว่า ใบหน้าคล้ำแดด
หลี่ต้าโหย่วเบ้ปาก “นายคือสวีเซิ่งใช่ไหม?”
“ใช่” สวีเซิ่งตอบอย่างไม่เกรงใจ “ขอถามหน่อยครับ คุณคือ?”
“ฉันชื่อหลี่ต้าโหย่ว เป็นผู้อำนวยการโรงงานเสื้อผ้าแห่งที่หนึ่งของอำเภอชิงเหอ”
“ผู้อำนวยการหลี่ พาคนมาเยอะแบบนี้ถึงหมู่บ้านดาวแดงของเราทำไมครับ?”
หลี่ต้าโหย่วหยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋า แล้วคลี่ออก
“นี่เป็นการปฏิบัติหน้าที่ร่วมกันของสำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์อำเภอ กับร้านสหกรณ์จำหน่ายของรัฐประจำอำเภอ”
“หลังได้รับแจ้งจากชาวบ้าน เราพบว่าโรงงานเสื้อผ้าหงกวงจ้างแรงงานอย่างผิดกฎหมาย บ่อนทำลายระบบเศรษฐกิจแบบวางแผน และลักลอบเก็บสินค้าขาดแคลนไว้เอง”
“วันนี้เราจะมาตรวจคลังสินค้าและยึดผ้า”
“นายต้องให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่”
สวีเซิ่งไม่ได้รับเอกสารมา
เขามองไปยังเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบ 14 คนที่อยู่ด้านหลัง
สี่คนติดปลอกแขนสีแดงของสำนักงานอุตสาหกรรมและพาณิชย์ สามคนติดปลอกแขนสีน้ำเงินของร้านสหกรณ์จำหน่ายของรัฐ ส่วนอีกเจ็ดคนเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของโรงงานเสื้อผ้าหลี่ต้าโหย่ว
ความหมายของหลี่ต้าโหย่วชัดเจนมาก ครึ่งหนึ่งเป็นการปฏิบัติหน้าที่ของทางการ อีกครึ่งเป็นคนของเขาเอง