หน้าผากของหลี่ต้าโหย่วเริ่มมีเหงื่อผุดแล้ว
ตอนนี้สีหน้าของรองหัวหน้าฝ่ายจากสำนักงานอุตสาหกรรมและการค้าไม่น่าดูอย่างยิ่ง เขาเดินไปข้างหลี่ต้าโหย่วแล้วพูดว่า “ผู้อำนวยการหลี่ หรือว่าเราจะ...”
“ไม่ต้องตื่นเต้น!” หลี่ต้าโหย่วฝืนพูด “พวกเราทำตามกฎหมาย พวกเขาไม่กล้าแตะต้องเราหรอก!”
“ผู้อำนวยการหลี่...”
จ้าวเถี่ยจู้เบียดไปข้างหน้าแล้วบอกสวีเซิ่งว่า “พี่เซิ่ง เลขาโจวรออยู่ในโรงงานครับ”
มุมปากของสวีเซิ่งยกขึ้น
“ผู้อำนวยการหลี่” สวีเซิ่งหันกลับมา “ผมมีแขกกำลังดูงานอยู่ในโรงงาน รบกวนไปคุยกับผมข้างในหน่อย”
หัวใจของหลี่ต้าโหย่วกระตุกวูบ
“ใคร?”
“เข้าไปแล้วก็รู้เอง”
……
ภายในโรงงาน
เลขาโจวยืนอยู่หน้าโต๊ะตัดผ้า กำลังหารือเรื่องบางอย่างกับช่างโจวหมิงหย่วน
เขาเพิ่งมาถึงหมู่บ้านดาวแดงเมื่อเช้านี้
เมื่อวานหลังเจิ้งเฮ่อหมิงกลับถึงเมืองหลวงประจำจังหวัด ก็ได้แจ้งเรื่องนี้ให้กู้เจิ้นหัวทราบ กู้เจิ้นหัวฟังจบแล้ว เช้าวันรุ่งขึ้นก็ให้เลขาโจวมาที่นี่ โดยอ้างว่า “มาตรวจดูการดำเนินงานของโรงงานหงกวง”
พูดให้ตรงก็คือ กู้เจิ้นหัวได้ยินว่าลูกเขยของตัวเองได้รับคำสั่งซื้อระดับชาติแล้ว ทั้งดีใจและอดเป็นห่วงไม่ได้
ที่ให้เลขาโจวมาครั้งนี้ ก็เพื่อช่วยหนุนหลังสวีเซิ่งอีกแรง
ตอนสวีเซิ่งพาหลี่ต้าโหย่วกับพวกเดินเข้าโรงงาน เลขาโจวก็เงยหน้าขึ้นพอดี
วันนี้เลขาโจวสวมชุดจงซานสีน้ำเงินเข้ม มีกระเป๋าเสื้อด้านหน้าสอดปากกาหมึกซึมยี่ห้ออิงสงไว้ด้ามหนึ่ง