โรงงานเสื้อผ้าประจำอำเภอตั้งอยู่ในอาคารสามชั้นทางตะวันออกเฉียงใต้ของตัวเมือง อาคารสีเทา หน้าประตูแขวนป้ายพื้นขาวตัวอักษรสีแดง เขียนว่า “โรงงานเสื้อผ้าแห่งที่หนึ่งของอำเภอชิงเหอ”
สีบนป้ายหลุดลอกไปแล้ว
ในโรงงานมีคนงานมากกว่า 300 คน จักรเย็บผ้ากว่า 200 เครื่อง ผลิตสินค้าได้ราว 8,000 ชิ้นต่อเดือน
มีสายการผลิตอยู่สองสาย สายหนึ่งผลิตชุดจงซาน ชุดเลนิน และเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินส่งให้ห้างสรรพสินค้าประจำอำเภอ อีกสายรับใบจัดสรรจากจังหวัด แล้วกระจายสินค้าไปยังร้านสหกรณ์จำหน่ายของรัฐตามอำเภอต่าง ๆ
สองปีมานี้ ชีวิตยิ่งนับวันยิ่งลำบาก
เมื่อสองปีก่อน เจ้าหน้าที่จัดซื้อของห้างสรรพสินค้าประจำอำเภอสั่งสินค้าสองครั้งต่อเดือน ปีที่แล้วเหลือเดือนละครั้ง ส่วนปีนี้ผ่านมาแล้วครึ่งปี เพิ่งมาสั่งแค่สองครั้ง
ใบจัดสรรจากจังหวัดที่กำหนดไว้เมื่อต้นปี 1980 จำนวน 120,000 ชิ้น ถูกลดเหลือ 80,000 ชิ้นในเดือนมิถุนายน และพอถึงเดือนตุลาคมก็ถูกลดลงอีกเหลือ 50,000 ชิ้น
ภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงงาน หลี่ต้าโหย่วเอนตัวอยู่บนเก้าอี้ประธาน มือถือใบส่งคืนสินค้าจากห้างสรรพสินค้าประจำอำเภอ
บนใบส่งคืนมีข้อความตัวเล็กบรรทัดหนึ่งว่า “เนื่องจากรูปแบบล้าสมัยและตลาดตอบรับไม่ดี จึงส่งเสื้อผ้าฝ้ายสีน้ำเงินคืน 800 ตัว”
สีหน้าของหลี่ต้าโหย่วดูแย่มาก
อีกฝั่งของโต๊ะทำงานมีคนอยู่สองคน คนหนึ่งคือหัวหน้าแผนกขาย แซ่เฉิน อีกคนคือหัวหน้าแผนกผลิต แซ่จ้าว
“ผู้อำนวยการ...” แซ่เฉินถูมือไปมาพลางพูด “นี่เป็นครั้งที่สามของเดือนนี้แล้วที่โดนคืนสินค้า”