รถก็ติดเครื่องออกเดินทางเสียที。
หวังต้าเหลยพาลุงหวัง จ้าวเถียะจู้ และชาวบ้านอีกสิบกว่าคนมาส่งกันหมด
ป้าหวังหิ้วตะกร้าไข่ไก่วิ่งตามมา
“พ่อแม่ของลูกเขย! นี่ไข่ที่แม่ไก่บ้านฉันวางเอง พวกคุณเอาไว้กินระหว่างทางนะ!”
หลินซู่เฟินรีบบอกสวีเซิ่งให้จอดรถ ก่อนยื่นมือไปรับตะกร้ามา
“โธ่ พี่หวัง แบบนี้ฉันเกรงใจแย่เลย...”
“ควรแล้ว ๆ!” ป้าหวังโบกมือ “คราวหน้าพ่อแม่ของลูกเขยมาหา ฉันจะฆ่าไก่ให้สักตัว!”
หลินซู่เฟินยิ้มรับ
หวังต้าเหลยเดินเข้ามาใกล้อีกคน แล้วยื่นห่อผ้าให้กู้เจิ้นหัว
“พ่อของลูกเขย นี่ใบยาสูบที่หมู่บ้านเราปลูกเอง ฉันตากเองกับมือ ของแบบนี้ในเมืองหาซื้อไม่ได้หรอก”
กู้เจิ้นหัวชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมือไปรับ
“ลุงหวัง ขอบใจมาก”
“ควรแล้ว ๆ!” หวังต้าเหลยถูมือไปมา “ขอให้เดินทางปลอดภัยนะ พ่อของลูกเขย!”
กู้เจิ้นหัวพยักหน้า แล้วเข้าไปนั่งเบาะข้างคนขับในรถจี๊ป
รถค่อย ๆ เคลื่อนออกจากลานบ้าน
หลินซู่เฟินเกาะหน้าต่างรถ โบกมือให้ลูกสาวสุดแรง
กู้หวยโหรวยืนอยู่ตรงประตูรั้ว น้ำตาไหลไม่หยุด
ไฉ่ไฉ่จับมือเธอไว้
“แม่จ๋า ยายจะมาอีกเมื่อไหร่?”
“อีกไม่นานหรอกจ้ะ เด็กดี”
รถขับพ้นปากหมู่บ้าน เลี้ยวตรงหัวมุม แล้วค่อย ๆ ลับตาไป
……
รถจี๊ปขึ้นถนนใหญ่
ชายชราไม่พูดอะไรเลยมาตลอดทาง
รถวิ่งไปได้ราว 20 ลี้ หลินซู่เฟินที่นั่งเบาะหลังสะอึกสะอื้น ในที่สุดชายชราก็ทนไม่ไหว
“ซู่เฟิน ร้องให้น้อยหน่อย ตาบวมหมดแล้ว”
“คุณกู้...” หลินซู่เฟินเช็ดน้ำตา “เราจะมาอีกเมื่อไหร่?”
“รอจัดการใบอนุญาตประกอบการขนส่งเสร็จก่อน” กู้เจิ้นหัวพูดอย่างจนใจเพราะเธอร้องไห้ “อีกครึ่งเดือน”