สวีเซิ่งหลับยาวจนฟ้าสางลาง ๆ พอลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ทำคือคลำใต้หมอนดูเงินปึกนั้น
ยังอยู่
เขาถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก ก่อนหันไปมองภรรยากับลูกสาวที่นอนอยู่ข้าง ๆ
ไฉ่ไฉ่หลับสนิทราวกับลูกหมูตัวน้อย มุมปากยังมีคราบน้ำลายที่เลอะตอนกินขนมเมื่อคืน
กู้หวยโหรวนอนตะแคง ท้องโตใต้ผ้าห่มนูนขึ้นเป็นเนินเหมือนภูเขาลูกเล็ก ๆ
สวีเซิ่งค่อย ๆ ลุกขึ้น สวมรองเท้าแตะแล้วเดินออกจากห้อง
ลานบ้านเงียบสนิท ดูท่าความวุ่นวายจากหลิวคนขายหมูเมื่อคืนคงทำเอาทั้งบ้านเหนื่อยกันไม่น้อย ป่านนี้ถึงยังไม่มีใครลุก
ตรงกับใจเขาพอดี
สวีเซิ่งเดินย่องไปที่ห้องครัว ตักน้ำเย็นมาล้างหน้า
พลางล้างหน้า พลางคิดคำนวณไปด้วยว่า การค้าของเหลือใช้เมื่อวานเป็นแค่การซื้อขายครั้งเดียว พอขนของให้นายจางหมดแล้วก็ต้องหาช่องทางใหม่
หลายวันมานี้เขาครุ่นคิดอยู่ตลอดว่าจะเปิดเส้นทางค้าขายต่ออย่างไร วันก่อนตอนเอาเศษเหล็กไปส่ง เขาตาไวเหลือบเห็นของสารพัดอย่างกองพะเนินอยู่ตรงมุมสถานรับซื้อของเก่า
มีทั้งแก้วน้ำชาเคลือบ กิ๊บติดผมพลาสติก หวีไม้ที่ฟันหัก กะละมังบิ่นมุม แล้วก็ยางรัดผมสีแดงที่มัดรวมกันเป็นกำ ๆ
ชายชราที่สถานรับซื้อของเก่าขี้เกียจคัดแยก เลยกองทุกอย่างรวมกันไว้แล้วจัดการเหมือนขยะ
ถ้าอย่างนั้นเขาก็ซื้อของเหล่านี้ไปลองขายดูได้ เพราะในชนบทช่วงต้นทศวรรษ 1980 หญิงสาวหรือสะใภ้ตัวน้อยอยากซื้อยางรัดผมสักเส้นยังต้องอ้อนให้ผู้ชายพาไปตลาด เด็ก ๆ อยากได้ลูกแก้วสักลูกก็ต้องเก็บคะแนนแรงงานกันตั้งครึ่งปี