/>Wc สวีเซิ่งยิ้ม
ชายชราเข้ามาใกล้อีกนิด แล้วถามเสียงเบาว่า “ดาเซิ่ง ขอถามหน่อย งานนี้นายจะได้กำไรเท่าไร?”
สวีเซิ่งไม่ได้ตอบตรง ๆ เพียงยกมือขึ้นแกว่งไปมา
“ห้าหมื่น?” หยางเตอฝาเบิกตากว้าง
สวีเซิ่งแกว่งนิ้วอีกครั้ง
“สะ...สิบหมื่น?!” ที่สูบยาของหยางเตอฝาแทบร่วงลงพื้น
“ลุงหยาง เรื่องนี้อย่าเอาไปพูดข้างนอกนะ” สวีเซิ่งจับมือเขาไว้ “เงินที่ได้จากงานนี้ หลังหักค่าใช้จ่ายของโรงงานแล้ว ผมตั้งใจจะเอาออกมาสองหมื่น ให้ความร่วมมือป้องกันภัยของห้าหมู่บ้านทำเรื่องใหญ่สักหน่อย”
“เรื่องใหญ่อะไร?”
“สร้างโรงเรียนประถมหมู่บ้านละแห่ง”
หยางเตอฝาอ้าปากค้างอีกครั้ง
ผ่านไปครู่หนึ่ง เขาเคาะที่สูบยาลงกับพื้น แล้วร้อง “เฮ้อ” ก่อนพูดว่า “น้องดาเซิ่ง...พูดมาแบบนี้ ฉันก็ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว”
“ลุงหยาง อยากพูดอะไรเหรอ?”
“เดิมทีฉันว่าจะขอตำแหน่งสาวปักผ้าเพิ่มอีกสองที่ให้หยางเจียวา”
หยางเตอฝาหัวเราะหึ ๆ แล้วพูดว่า “ตอนนี้ฉันไม่พูดแล้ว พรุ่งนี้เช้าฉันจะไปส่งสาวปักผ้าแปดคนกับคนงานชายสองคนด้วยตัวเอง ไม่ขาดไม่เกินสักคน”
……
เช้าวันรุ่งขึ้น ฟ้ายังไม่สว่างดี
หน้าประตูโรงงานตรงหัวหมู่บ้านฝั่งตะวันออกมีคนมารวมกันแน่นขนัด
หัวหน้าหมู่บ้านทั้งสี่แห่งมาส่งคนด้วยตัวเอง
หลี่เถี่ยซานเป็นคนตรง ๆ พอเข้ามาในโรงงานก็ร้องบอกสวีเซิ่งเสียงดัง “น้องดาเซิ่ง! สาวปักผ้าแปดคนจากหลี่เจียถุนของฉัน ฝีมือดีที่สุดในหมู่บ้านทั้งนั้น! ถ้าไม่เหมาะ นายเขียนชื่อหลี่เถี่ยซานกลับหัวได้เลย!”