ยิ่งมอง ดวงตาของเธอก็ยิ่งเป็นประกาย
“อาเซิ่ง นี่เธอ... เธอจะสร้างหอพักนักเรียนเหรอ?”
“จะพาเด็ก ๆ พวกนี้ออกมา แล้วให้อยู่รวมกันในหอพักเหรอ?”
“ดูแลทั้งกินอยู่และเรียนหนังสือเลย?”
“อืม”
กู้หวยโหรววางสมุดลง จ้องมองสามีอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะโผเข้าหาเขาอย่างกะทันหัน ซุกหน้าลงในอ้อมอก
“อาเซิ่ง...”
“เป็นอะไรไป เมียจ๋า?”
“การได้แต่งงานกับเธอ” เสียงของกู้หวยโหรวอู้อี้อยู่ในอ้อมอกเขา “เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตฉันเลย”
สวีเซิ่งโอบเธอไว้ พลางหัวเราะคิกคัก “เธอเพิ่งอยู่ไฟครบเดือน ฉันไม่อยากทำตัวเป็นสัตว์เดรัจฉานหรอก อยู่ห่าง ๆ ฉันหน่อย!”
กู้หวยโหโรวหน้าแดง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นแม่ที่มีลูกสองคนแล้ว ตอนนี้แก้มทั้งสองแนบชิดใบหน้าสากระคายของสวีเซิ่ง ก่อนจะกระซิบเบา ๆ ว่า “เห็นเธอเหนื่อยขนาดนี้ ยังจะมีแรงที่ไหนกัน?”
สวีเซิ่งแค่นเสียงต่ำ ก้มหน้าลงจูบริมฝีปากหอมหวานนุ่มนิ่มของภรรยา
“งั้นลองดูสิ...”
……
เช้าวันต่อมา สวีเซิ่งเชิญหวังต้าเหลยกับหลี่เถี่ยซานมาที่สำนักงานกองพลพร้อมกัน
หวังต้าเหลยเป็นผู้ใหญ่บ้านหมู่บ้านดาวแดง ส่วนหลี่เถี่ยซานเป็นผู้ใหญ่บ้านหลี่เจียถุน
ถ้าสวีเซิ่งคิดจะช่วยหลี่สือโถว ก็เลี่ยงหลี่เถี่ยซานไม่ได้
ผู้ใหญ่บ้านชราทั้งสองเดินเข้ามา พอเห็นสวีเซิ่งถือสมุดปึกหนึ่งอยู่ในมือ ก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่อง
“ต้าเซิ่ง คราวนี้เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ?”
หวังต้าเหลยจุดบุหรี่