“เก้าบวกหก”
“สิบห้า”
พอได้ยินเสี่ยวชุ่ยตอบ ครูใหญ่โจวก็เบิกตากว้างขึ้นเรื่อย ๆ เขาพลิกไปอีกหน้า เป็นเนื้อหาของชั้นประถมศึกษาปีที่ 2
“เสี่ยวชุ่ย หน้านี้อ่านได้ไหม?”
เสี่ยวชุ่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ อ่านออกมา
แม้จะมีบางคำที่ติดขัดอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็อ่านได้ถูกต้อง
ครูใหญ่โจวมองซุนกุ้ยจือ น้ำเสียงจริงจังขึ้นตามไปด้วย
“คุณป้า! เด็กผู้หญิงบ้านคุณคนนี้ นี่มันหนังสือเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 นะ! เธออ่านได้หมดทั้งหน้าเลย!”
ซุนกุ้ยจือชะงักไป ดูเหมือนจะนึกไม่ถึงว่าเด็กผู้หญิงบ้านนอกที่ไร้ค่ามากในสายตาของเธอ จะมีความสามารถขนาดนี้
“ชั้นประถมปี 2 เหรอ?”
“ใช่! ชั้นประถมปี 2!” ครูใหญ่โจวพูดอย่างตื่นเต้น “คุณป้า เด็กคนนี้เป็นอัจฉริยะนะ! ถ้าได้เข้าเรียน ใช้เวลาแค่สามปีก็เรียนตามชั้นประถมปี 5 ทันแล้ว!”
สีหน้าของซุนกุ้ยจือเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา
เธอไม่ค่อยเข้าใจว่า “อัจฉริยะ” หมายถึงอะไร แต่พอเห็นครูใหญ่โจวตื่นเต้นขนาดนั้น ก็พอจะเข้าใจขึ้นมาบ้าง
“เธอ...เธออ่านหนังสือเป็นได้ยังไง?”
ซุนกุ้ยจือจ้องเสี่ยวชุ่ย “ไม่เคยเข้าโรงเรียนไม่ใช่เหรอ?”
เสี่ยวชุ่ยก้มหน้าต่ำลงกว่าเดิม
คุณครูจางที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พลันเอ่ยขึ้นว่า
“คุณป้า ผมรู้ครับ ปีที่แล้วผมมาบ้านคุณสองครั้ง เห็นเสี่ยวชุ่ยแอบหลบอยู่หลังเป้ของพี่ชายเพื่ออ่านหนังสือทุกครั้ง”
“หนังสือเรียนของพี่ชายเธอ...” เสียงคุณครูจางสะอื้นเล็กน้อย “เธอพลิกอ่านมากกว่าพี่ชายตัวเองเสียอีก”
ซุนกุ้ยจือจ้องคุณครูจาง
“เธอขโมยหนังสือหลานชายฉันเหรอ?!”