หลี่เหล่าเหนียนถูกผู้ใหญ่บ้านสามคนล้อมด่าจนหดตัวอยู่กับพื้น ไม่กล้าส่งเสียงสักแอะ
สวีเซิ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ค่อย ๆ ซ้ำเติมอีกประโยค
“หลี่เหล่าเหนียน ถ้าแกไม่ตกลง...”
“ตกลง! ฉันตกลง!” พอหลี่เหล่าเหนียนได้ยินก็ลนลานทันที
“ฉันยังพูดไม่จบ” สวีเซิ่งพูดต่อ “ถ้าแกไม่ตกลง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คนในหมู่บ้านห้ามเอาเหล้ามาให้แกดื่มเด็ดขาด อยากดื่มก็ขึ้นเขาไปขุดผักป่ามาแลกเอง”
“อีกอย่าง” สวีเซิ่งหยุดไปครู่หนึ่ง “ถ้าแกยังกล้าตีสือโถวอีก ฉันจะให้ลุงหยางกับลุงหวังมัดแกไปขังไว้ที่ทำการกองพลสามวัน”
หน้าหลี่เหล่าเหนียนซีดเผือด!
เขาเงยหน้ามองหลี่เถี่ยซานราวกับกำลังขอความช่วยเหลือ
“ผู้ใหญ่บ้าน... ฉัน... ฉันไม่มีเงินจริง ๆ นะ... เงินยี่สิบหยวนนี้... ฉันจะไปเอามาจากไหน...”
“เอามาจากตัวแกนั่นแหละ” สวีเซิ่งรับคำ “ขาแกยังเดินได้ ยังยืนได้ ฉันจะให้แกไปทำงานขนของที่สถานีขนส่ง ค่าแรงเดือนละยี่สิบหยวน”
หลี่เหล่าเหนียนชะงักไป
“ส...สถานีขนส่งเหรอ?”
“อืม” สวีเซิ่งจ้องเขา “แต่มีเงื่อนไขข้อหนึ่ง”
“เงื่อนไขอะไร?”
“ห้ามดื่มเหล้าตอนทำงาน” สวีเซิ่งพูดชัดทีละคำ “ถ้าจับได้ครั้งแรก หักค่าแรงครึ่งเดือน ครั้งที่สองไล่ออก”
หลี่เหล่าเหนียนกลืนน้ำลาย
เขาก้มมองขาพิการของตัวเอง แล้วมองลูกชายที่ยังไม่กล้าออกมาจากตรงประตูบ้าน