ปัง! ประตูถูกปิดลง
นักเรียนหญิงคุกเข่าอยู่บนพื้น เก็บหนังสือสองสามเล่มขึ้นมาทีละเล่ม แล้วปัดฝุ่นที่เกาะอยู่ด้านบนออก
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาบนถนนต่างพากันมอง บ้างก็ชี้ไม้ชี้มือ บ้างก็ส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ
“เอ๊ะ นั่นไม่ใช่ลูกสาวบ้านลุงหลี่หรอกเหรอ?”
“เธอเรียนมัธยมปลายไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงถูกไล่ออกมาแบบนี้ล่ะ?”
“ได้ยินมาว่าเพราะเธอเรียนภาษาอังกฤษน่ะ”
“เรียนภาษาอังกฤษ? เรียนไปทำไมกัน?”
“ใครจะไปรู้ ลุงเฒ่าหลี่บอกว่าเรียนของพรรค์นั้นไปก็ไม่มีประโยชน์ แถมยังเสียเวลาทำงาน เลยบังคับให้เธอลาออก แต่เธอไม่ยอม ลุงเฒ่าหลี่ก็เลยไล่เธอออกมา”
สวีเซิ่งได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาลงจากรถแล้วเดินเข้าไปหา
“สหาย”
นักเรียนหญิงเงยหน้าขึ้น พอเห็นสวีเซิ่งก็สะดุ้ง รีบกอดข้าวของเหล่านั้นไว้แนบอก
“ฉัน... ฉันไม่ได้มาขอข้าว... ฉันไม่ใช่...”
สวีเซิ่งชะงักไป ก่อนจะยิ้มออกมา
“ฉันไม่ได้จะให้ข้าวเธอ ฉันก็แค่คนเดินทางผ่านมาน่ะ”
นักเรียนหญิงถึงได้โล่งใจ
เธอก้มหน้าลง เก็บหนังสือต่อ
สวีเซิ่งย่อตัวลงช่วยเก็บหนังสือขึ้นมาเล่มหนึ่ง
หนังสือเล่มนั้นเป็นภาษาอังกฤษ บนปกมีตัวหนังสือต่างประเทศพิมพ์อยู่หนึ่งบรรทัด เขาอ่านไม่ออก
“นี่หนังสือเรียนภาษาอังกฤษเหรอ?” สวีเซิ่งถาม
“ค่ะ” นักเรียนหญิงพยักหน้า เสียงเบาหวิว
“เธอเรียนมัธยมปลายอยู่เหรอ?”
“...ค่ะ”
“เรียนอยู่ชั้นไหนแล้ว?”
“ม.6 ค่ะ”
สวีเซิ่งชะงักไปนิดหนึ่ง