หลี่เสี่ยวเหมยรีบกอดห่อผ้าขาด ๆ ไว้แนบอก
“เอ๊ะ!”
สวีเซิ่งยกห่อผ้าของเธอไปวางบนเบาะหลังรถจี๊ป
“ขึ้นรถ”
หลี่เสี่ยวเหมยชะงักไปครู่หนึ่ง
“ฉัน...ฉันนั่งคันนี้เหรอ?”
“อืม”
“ฉันไม่เคยนั่งอะไรแบบนี้มาก่อนเลย...”
“ขึ้นไปเถอะ” สวีเซิ่งเปิดประตูรถ
หลี่เสี่ยวเหมยค่อย ๆ ปีนขึ้นรถอย่างระมัดระวัง แล้วนั่งตัวตรงเรียบร้อย มือทั้งสองวางบนเข่า ไม่กล้าแม้แต่จะแตะกระจกหน้าต่าง
สวีเซิ่งนั่งลงตรงที่นั่งคนขับแล้วสตาร์ตรถ
“เสี่ยวเหมย เดี๋ยวเราไปซื้อไม้ที่ถนนตะวันออกก่อน ซื้อเสร็จแล้วค่อยกลับหมู่บ้าน”
“ได้ค่ะ”
รถจี๊ปแล่นไปจอดหน้าร้านขายไม้ของตาเฒ่าโจวที่ถนนตะวันออก
ตาเฒ่าโจวเป็นชายชราอายุราวหกสิบปี สวมแว่นสายตายาวคล้องคอไว้
พอเห็นสวีเซิ่งลงจากรถ เขาก็หรี่ตามองอยู่ครู่หนึ่ง
“อ้าว นายคือดาเซิ่งแห่งหมู่บ้านดาวแดงสินะ?”
“ลุงโจว รู้จักผมด้วยเหรอครับ?”
“ฮ่า ๆ!” ตาเฒ่าโจวตบต้นขาตัวเอง “คราวก่อนลุงหวังมาซื้อไม้ที่ร้านฉัน บอกว่าจะให้เธอช่วยเปิดจุดรับฝากขาย พูดถึงเธอให้ฉันฟังไม่หยุดเลย!”
สวีเซิ่งเกาหัวแล้วยิ้ม
“ลุงโจว วันนี้ผมอยากได้ไม้ดี ๆ สักหน่อยครับ”
“เอาไปทำโต๊ะเก้าอี้หรือ?”
“ครับ”
“ได้เลย!” ตาเฒ่าโจวพาสวีเซิ่งเข้าไปในลานด้านหลัง
ในลานมีไม้กองเรียงเป็นตั้ง ๆ ทั้งไม้เอล์ม ไม้ฮว๋าย และไม้สน วางเป็นระเบียบเรียบร้อย
สวีเซิ่งเลือกไม้เอล์มยี่สิบท่อน แล้วเลือกไม้ฮว๋ายอีกสิบท่อน
“ลุงโจว ทั้งหมดนี่ราคาเท่าไรครับ?”