“ครูใหญ่โจว” ผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาตบไหล่ครูใหญ่โจว “โรงเรียนของคุณเป็นแบบอย่างของทั้งอำเภอเราเลยนะ!”
ครูใหญ่โจวหน้าแดง
“ไม่ใช่ผลงานของผมหรอกครับ เป็นผลงานของสหายสวีเซิ่งต่างหาก”
ผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาหันไปมองสวีเซิ่ง แล้วจับมือเขาไว้แน่น
“สหายสวีเซิ่ง ยอดเยี่ยมจริง ๆ! ยอดเยี่ยมมาก!”
“ผู้อำนวยการชมเกินไปแล้วครับ”
“ไม่ได้ชมเกินไปเลย!” ผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาส่ายหน้า “พอกลับไปถึงอำเภอ ฉันจะเขียนจดหมายชมเชยให้คุณ แล้วยังจะรายงานไปที่เขตอีกด้วย!”
สวีเซิ่งรีบโบกมือ
“ผู้อำนวยการ อย่าทำแบบนั้นเลยครับ! ถ้ารายงานขึ้นไปจริง ๆ ผมคงได้หมวกใบใหญ่เกินตัวแน่!”
ผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาชะงักไป
“ทำไมล่ะ?”
สวีเซิ่งยิ้มเจื่อน
“ผู้อำนวยการ ผมก็แค่ชาวนาธรรมดา ทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ไปนิดเดียว ถ้ารายงานไปถึงเขต ต่อไปผมจะใช้ชีวิตสงบ ๆ ได้ยังไงล่ะครับ?”
ผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปมองเลขาธิการซุนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ
เลขาธิการซุนเข้าใจ เขากระแอมเบา ๆ ก่อนพูดว่า
“ผู้อำนวยการ สหายสวีเซิ่งพูดถูกครับ คนอย่างเขาทำงานจริงจัง ไม่ได้หวังชื่อเสียงหรือผลประโยชน์ เราอย่าไปสร้างปัญหาให้เขาเลย”
ผู้อำนวยการสำนักงานการศึกษาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น
“ได้! งั้นเราชมเชยกันภายในอำเภอก็พอ!”
สวีเซิ่งถอนหายใจโล่งอก
ผู้เฒ่ากู้กำชับเขาไว้แล้วว่า มีทรัพย์สินก็อย่าอวด มีชื่อเสียงก็อย่าแพร่งพราย
ถ้าเป็นจุดสนใจมากเกินไป รับรองว่าไม่มีเรื่องดีแน่