สวีเซิ่งควักค่าโดยสารสองเหมาที่อยู่ในกระเป๋าออกมา ยัดใส่มือลุงเฒ่าหลี่คนขับเกวียน
“ลุงหลี่ วันนี้รบกวนลุงจริง ๆ ต้องให้ลุงอ้อมไปกับเราตั้งไกล นี่ลุงเอาไปซื้อบุหรี่สูบเถอะ”
ลุงเฒ่าหลี่กำลังดูดยาสูบเพลิน ๆ กลับนึกไปถึงสีหน้าของหลิวคนขายหมูเมื่อตะกี้ที่เขียวแล้วก็ดำ ได้เห็นสวีเซิ่งยื่นเงินมาให้ รีบดันกลับไปทันที
“อ้าว! เซิ่งหนา อย่างนี้นี่มันทำให้นายอายลุงเปล่า ๆ เอากลับไปเถอะ!”
“ลุงจะมาที่ตัวเมืองเอาของของร้านสหกรณ์จำหน่ายของรัฐอยู่แล้ว ทางมันผ่านอยู่แล้ว”
“อีกอย่าง วันนี้ลุงได้ดูเรื่องดี ๆ กับนายมาตั้งใหญ่ สนุกกว่าไปฟังงิ้วอีก ไหนจะรับเงินนายได้ยังไง!”
ลุงเหลือบไปมองกู้หวยโหรวที่อยู่ข้าง ๆ สวีเซิ่ง ลดเสียงพูดเบา ๆ “ที่หลังนายต้องใช้เงินอีกเยอะ”
“เมียแกก็ใกล้คลอดแล้ว เงินนี่เอาไปซื้อน้ำตาลแดงกับไข่ให้หล่อนกินบำรุงเถอะ อย่ามาเกรงใจลุงแก่ ๆ แบบนี้เลย”
สวีเซิ่งเห็นลุงเฒ่าหลี่จริงจัง ก็ไม่ถือสาไปมากกว่านั้น
ตอนนี้เขาขาดเงินจริง ๆ แค่เหมาหนึ่งยังอยากแตกออกมาใช้สองซีกเลย
“งั้นขอบคุณลุงหลี่มากนะ ไว้หลัง ๆ วันไหนชีวิตดีขึ้น ผมจะตอบแทนลุงให้ดี ๆ”
สวีเซิ่งเก็บเงินใส่กระเป๋าอย่างไม่เกรงใจ เขาจำน้ำใจนี้ไว้ในใจ
เกวียนวัวโยกคลอนมาจนถึงปากทางเข้าหมู่บ้านในที่สุด
เมืองเล็ก ๆ ในยุคต้นแปดสิบ แม้จะไม่เจริญเท่าภายหลัง แต่ก็เริ่มมีความคึกคักของความเจริญขึ้นมาแล้ว