สวีเซิ่งไม่ได้อธิบายอะไร เพียงแค่ดึงเธอออกจากตลาดนกเขา แล้วมุ่งหน้าไปยังอีกฟากของเมือง
สถานที่ที่เขาจะไป ก็คือไซต์ก่อสร้างในความทรงจำของชาติก่อน
ไซต์ก่อสร้างอยู่ไม่ไกลจากตลาดนกเขานัก ถ้าเป็นสวีเซิ่งคนเดียว กางขาเดินไวๆ สิบกว่านาทีก็ถึง
แต่ Today นี้พากู้หวยโหรวที่ท้องโตใกล้คลอด เขาไม่กล้าเดินเร็ว
เขาจงใจชะลอฝีเท้า แถมยังต้องคอยหยุดเป็นระยะๆ ให้ภรรยาได้หายใจหายคอ
เดินแบบอ้อยอิ่งอยู่นั่นแหละ กว่าจะถึงก็เกือบยี่สิบนาที
กู้หวยโหรวมองไปที่ไซต์ก่อสร้างเบื้องหน้าที่เต็มไปด้วยฝุ่นฟุ้ง แล้วรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา
ที่นี่เต็มไปด้วยเหล็กเส้นและปูนซีเมนต์ วัสดุก่อสร้างกองระเกะระกะราวกับภูเขาลูกเล็กๆ คนงานต่างก็โสมม เหนื่อยจนเหงื่อท่วมตัวกลางแดดจ้า
"อาเซิ่ง เรามาทำอะไรที่นี่เนี่ย?"
"เธอ... เธอจะมาทำงานที่นี่เหรอ? อย่าไปคิดอย่างนั้นนะ ถึงพวกเขาจะได้เงินเยอะ แต่งานแบบนี้มันทำร้ายร่างกายนะ เธอ..."
นางคิดว่าสวีเซิ่งจะมาขายแรงงานเป็นกรรมกร
สวีเซิ่งปลอบ "เปล่า ฉันคิดจะมาขายเศษวัสดุต่างหาก"
"ดูปลายเหล็กกับลวดเหล็กเส้นนั้นสิ เอาขายที่สถานีรับซื้อของเก่าได้เงินนะ! ราคาเหล็กตอนนี้ไม่ต่ำเลย"
"แล้วถุงปูนพวกนั้น เอากลับไปล้างให้สะอาด ใช้เป็นผ้าเช็ดก็ได้ เย็บต่อกันเป็นกระสอบใส่ของก็ได้ ในหมู่บ้านยังเป็นของหายากอีกต่างหาก!"
"แถมเศษอิฐก้อนเล็กๆ นั่น ก็ยังมีคนยอมจ่ายเงินซื้อกลับไปถมฐานราก ปูทางได้ด้วยนะ!"
"แผนของฉันก็คือ หานายจ้างของไซต์นี้ แล้วขอซื้อเศษวัสดุพวกนั้นทั้งหมด! แล้วเราก็ค่อยแยกประเภท เอาไปขายที่สถานีรับซื้อของเก่า กำไรจากส่วนต่างนั่นแหละ!"