“โจวจื้อหย่วน จากสำนักงานคณะกรรมการพรรคประจำจังหวัดครับ”
เขาได้เป็นผู้จัดการโรงงานเพราะอาศัยเส้นสายของอดีตเลขาธิการพรรคประจำอำเภอรุ่นก่อน
ถึงอดีตเลขาธิการจะมีความสามารถมากแค่ไหน ก็ยังเอื้อมไม่ถึงสำนักงานคณะกรรมการพรรคประจำจังหวัดอยู่ดี
ยิ่งกว่านั้น ที่เลขาโจวบอกว่า “ภายในสามวันจะไปประชุมที่หมู่บ้านดาวแดง” ก็เท่ากับยื่นคำขาดให้เขาแล้ว
ถ้าวันนี้เขาไม่ยอมตกลง...
หลี่ต้าโหย่วนึกถึงตรงนี้ก็สะดุ้งไปทั้งตัว
“ถ้าฉันไม่เซ็นล่ะ” หลี่ต้าโหย่วถามเสียงเบา “น้องสวีคิดจะทำยังไง?”
สวีเซิ่งยิ้ม
“ผู้จัดการหลี่ คำถามนี้ผมคงตอบไม่ได้”
“คุณรู้อยู่แก่ใจ”
หลี่ต้าโหย่วกลืนน้ำลาย
เขารู้อยู่แก่ใจ
แค่สำนักงานประจำจังหวัดโทรศัพท์มาเพียงครั้งเดียว อดีตเลขาธิการพรรคประจำอำเภอก็ต้องปลดเขาออกจากตำแหน่งผู้จัดการโรงงาน
ไม่ใช่แค่ปลดธรรมดา บัญชีการเงินเรื่องที่ห้างสรรพสินค้าประจำอำเภอส่งสินค้าคืนก่อนหน้านี้ สินค้าคงคลังที่ขายไม่ออก รวมถึงเรื่องค้างค่าแรงคนงาน ล้วนจะถูกขุดขึ้นมาตรวจสอบทีละเรื่อง
ถึงตอนนั้นเขาไม่เพียงต้องเสียตำแหน่งผู้จัดการโรงงาน แต่ยังต้องติดคุกด้วย
หลี่ต้าโหย่วกัดฟัน
“น้องสวี”
“ผู้จัดการหลี่”
“ฉันเซ็น”
……
สวีเซิ่งเตรียมข้อตกลงโอนอำนาจบริหารไว้ตั้งนานแล้ว
เมื่อสามวันก่อน ตอนเลขาโจวกลับไป เขาก็ทิ้งแบบร่างข้อตกลงไว้ให้
สวีเซิ่งหยิบเอกสารออกจากลิ้นชัก แล้วคลี่วางลงบนโต๊ะทีละแผ่น
มือของหลี่ต้าโหย่วสั่นจนแทบจับปากกาไม่อยู่