พอหลี่ต้าโหย่วออกไป บรรยากาศในโรงงานก็ยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม
คนงานหญิงที่เป็นหัวโจกเถียงขึ้นมาชื่อหวังซิ่วฉิน อายุสี่สิบกว่า เป็นหัวหน้ากลุ่มเก่าแก่ของแผนกสาม ทำงานในโรงงานประจำอำเภอมาสิบห้าปีแล้ว
“ฉันบอกไว้เลยนะ!” หวังซิ่วฉินชี้หน้าเสิ่นหงเสีย “พวกเราทำงานที่นี่มาตั้งสิบห้าปี! กฎของโรงงาน พวกเรารู้ดีที่สุด! คุณจะมาเปลี่ยนระเบียบของพวกเราได้ยังไง?”
“ใช่!”
“ฉันว่าเธอเป็นเด็กบ้านนอกที่เพิ่งมาจากเมืองหลวงมณฑล!”
“เป็นหัวหน้าโรงงานแล้วไง เธอจะมาคุมพวกเราได้เหรอ?”
เสิ่นหงเสียยืนอยู่กลางโรงงาน สีหน้าไร้อารมณ์
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงคำพูดที่สวีเซิ่งเคยบอกไว้
คืนนั้น ระหว่างที่สวีเซิ่งขับรถจากเมืองหลวงมณฑลกลับหมู่บ้านดาวแดง เขาพูดกับเธอว่า “หงเสีย วันแรกที่เข้าโรงงานประจำอำเภอ เธอต้องตั้งกฎให้ชัด ถ้าไม่มีกฎ เธอที่เป็นหัวหน้าฝ่ายเทคนิคก็จะกลายเป็นแค่ตำแหน่งลอย ๆ”
เสิ่นหงเสียสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
จากนั้นเธอก็หันไปเดินข้างสัมภาระที่ตัวเองหอบมา แล้วหยิบกล่องเหล็กใบหนึ่งออกมา
พอเปิดกล่องเหล็ก ข้างในก็มีเสื้อกาวน์สีขาวกองหนึ่งกับป้ายหมายเลข
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” เสิ่นหงเสียขึ้นเสียงดังฟังชัด “โรงงานเสื้อผ้าประจำอำเภอจะใช้กฎระเบียบทั้งหมดของโรงงานหงกวง”
“ข้อแรก สวมเสื้อกาวน์สีขาว”
“ข้อสอง รักษาพื้นที่ทำงานให้สะอาดเรียบร้อย”