หลี่ต้าโหย่วรู้สึกไม่สบายใจเอามาก ๆ
เหล้าเหมาไถสองขวดนี้เขาเจอเมื่อคืนในตู้ที่บ้าน ตรงส่วนลึกสุดด้านล่าง
พ่อตาของเขาให้เหล้าสองขวดนี้มาตั้งแต่ปี 1977 เขาเสียดายไม่กล้าดื่ม เก็บไว้นานสามปีแล้ว
เมื่อคืนตอนเขาหยิบเหล้าออกมา ภรรยาก็ถามว่า “ต้าโหย่ว คุณจะทำอะไรน่ะ?”
ตอนนั้นหลี่ต้าโหย่วถอนใจตอบว่า “เอาชีวิตรอดไง”
……
“น้องสวี……” หลี่ต้าโหย่วพูดเสียงสั่น “วันนี้พี่ตั้งใจมาขอโทษนาย”
สวีเซิ่งมองเขาแวบหนึ่ง ไม่รับเหล้าที่อีกฝ่ายถืออยู่ แล้วเบี่ยงตัวหลบ
“ผู้อำนวยการหลี่ เข้ามานั่งก่อน”
หลี่ต้าโหย่วเดินตามสวีเซิ่งเข้าไปในห้องโถง
กู้หวยโหรวได้ยินเสียงจากในครัวจึงโผล่หน้าออกมาดู พอเห็นว่าเป็นหลี่ต้าโหย่ว เธอก็ไม่ได้พูดอะไร หันกลับไปชงชาแล้วถือออกมา
วันนี้เธอยังคงสวมกระโปรงผ้าตี๋เหลียงสีฟ้าอ่อน รวบผมเป็นมวย พอเห็นหลี่ต้าโหย่วก็เพียงพยักหน้าให้
หลี่ต้าโหย่วเห็นกู้หวยโหรวแล้วรีบลุกขึ้น “สวัสดีครับน้องสะใภ้ สวัสดีครับ”
กู้หวยโหรววางกาน้ำชาลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า “ผู้อำนวยการหลี่ เชิญนั่งค่ะ”
วางกาน้ำชาเสร็จ เธอก็กลับเข้าไปในห้องด้านใน
หลี่ต้าโหย่วขยับก้นบนเก้าอี้สองสามที ก่อนวางเหล้าเหมาไถสองขวดลงบนโต๊ะ “น้องสวี พี่รู้แล้วว่าพี่ผิด”