“ขนมาจากไซต์ก่อสร้างครับ” สวีเซิ่งพูดยิ้ม ๆ
ชายชรานั่งยองลง ใช้มือเขี่ยลวดทองแดงในมอเตอร์ “ไอ้หนุ่ม ของนี่นายจะจัดการเองหรือเปล่า? ถ้าให้ฉันจัดการให้ ราคาก็จะต่ำลงนะ”
สวีเซิ่งยิ้ม “เถ้าแก่ครับ คุณเห็นผมเหมือนคนโง่หรือไง? ผมจัดการเองครับ”
ชายชราหัวเราะลั่น “ดี! ถูกใจจริง!”
สวีเซิ่งยืมคีมกับมีดจากชายชรา แล้วนั่งยองลงตรงมุมร้านรับซื้อของเก่า เริ่มจัดการมอเตอร์ตัวนั้น
เขาใช้คีมถอดเปลือกมอเตอร์ออกก่อน เผยให้เห็นขดลวดทองแดงที่อยู่ข้างใน
จากนั้นก็ใช้มีดค่อย ๆ แซะลวดทองแดงออกมาทีละรอบอย่างระมัดระวัง
ชายชราชั่งน้ำหนักให้ตรงนั้นเลย
“ทองแดงบริสุทธิ์... สี่ชั่งสองเหลี่ยง! คิดชั่งละหนึ่งหยวนสองเหมา... ห้าหยวนสี่เหมา!”
“เหล็กเก่า ทั้งเปลือกกับเศษเหล็กเส้น รวมเก้าสิบสองชั่ง... ชั่งละห้าเฟิน... สี่หยวนหกเหมา”
“ลวดเหล็กเก่า สิบแปดชั่ง... เก้าสิบเหมา”
“ถุงปูนซีเมนต์สามสิบใบ... สามเหมา”
“ไม้สี่เหลี่ยมไม่นับแล้วกัน ถูกเกินไป ให้สี่เหมาแล้วกัน”
“...”
ชายชราดีดลูกคิดเสียงดังแปะ ๆ
สุดท้ายชายชราก็เงยหน้าขึ้น “เสี่ยวสวี รถเข็นของวันนี้ ฉันคิดให้... ทั้งหมดสิบเอ็ดหยวนสองเหมา!”
สวีเซิ่ง “...”
ไม่ถูกสิ ราคาตลาดที่เขาคำนวณได้เกือบสิบหยวนเอง ทำไมชายชราถึงให้เกินมาตั้งหยวนกว่า?
เขามองชายชราอย่างสงสัย “เถ้าแก่ครับ คุณคำนวณผิดหรือเปล่า?”
ชายชรากลอกตา “ผิดอะไร? นายคิดว่าฉันแก่จนเลอะเลือนแล้วหรือไง? นี่เป็นรางวัล! รางวัลที่นายเป็นคนซื่อตรง!”