เมื่อสวีเซิ่งเข็นรถเข็นที่บรรทุกของเต็มคันกลับถึงบ้าน ก็เป็นเวลาเย็นย่ำแล้ว
ใต้ต้นหลิวใหญ่ตรงปากหมู่บ้าน มีคนแก่สองสามคนนั่งพักรับลมอยู่เป็นประจำ
พอเห็นสวีเซิ่งเข็นรถเข็นกลับมาแต่ไกล ก็มีคนตะโกนขึ้นว่า
“โอ้โฮ! ดาเซิ่งกลับมาแล้ว!”
“เอ๊ะ? ของเต็มรถเลย มีอะไรบ้างน่ะ?”
“เนื้อสามชั้น! ฉันได้กลิ่นเนื้อสามชั้นแล้ว!”
สวีเซิ่งยิ้มพลางยกมือคารวะทุกคน “ลุง ๆ ป้า ๆ นั่งพักกันอยู่หรือครับ!”
“ไอ้หนุ่ม นายเข้าเมืองอีกแล้วเหรอ ซื้อของมาเยอะขนาดนี้?” ชายชราคนหนึ่งเข้ามาดูใกล้ ๆ “เนื้อสามชั้นเหรอ? ชิ้นนี้หนักตั้งสองจินได้มั้ง?”
“สองจินครับ!”
“โอ้โฮ! นี่ต้องราคาเท่าไหร่กันเนี่ย!”
“จินละหนึ่งเหรียญสองเหมา สองจินก็สองเหรียญสี่เหมา!”
สวีเซิ่งบอกราคาเสียงดัง
เหล่าคนแก่พากันสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
สองเหรียญสี่เหมาเชียวนะ! ยุคนี้บ้านทั่วไปยังไม่กล้ากินเนื้อเยอะขนาดนี้ในหนึ่งเดือนเลย!
“ดาเซิ่ง นายไปทำอะไรมาถึงรวยขึ้นได้ล่ะ?”
“ทำธุรกิจเล็ก ๆ น้อย ๆ ครับ” สวีเซิ่งยิ้มซื่อ ๆ
“ธุรกิจอะไรล่ะ? ธุรกิจอะไร? เล่าให้ลุงฟังหน่อยสิ” ชายชราคนหนึ่งเข้ามาใกล้
สวีเซิ่งก็ไม่ได้ปิดบัง “หาของเก่ามาขายครับ ขนของเหลือจากไซต์ก่อสร้างไปขายในตัวอำเภอ”
“แบบนี้ก็ทำเงินได้ด้วยเหรอ?”
“ได้สิครับ ทำไมจะไม่ได้?” สวีเซิ่งตอบอย่างหนักแน่น “วันนี้วันเดียว ผมหาเงินได้ตั้งร้อยกว่าหยวน!”
“ร้อยกว่าหยวน?!”
เหล่าคนแก่ที่มามุงดูกันพากันสูดหายใจเฮือกใหญ่
“ร...ร้อยกว่าหยวนเหรอ?!”
“นายล้อเล่นกับลุงหรือเปล่า?”
“เรื่องจริงครับ!”
สวีเซิ่งตอบพลางยิ้ม
เขาไม่ได้คิดจะปิดบังอยู่แล้ว