ไซต์ก่อสร้างอยู่ห่างจากหมู่บ้านดาวแดงกว่ายี่สิบลี้
สวีเซิ่งเข็นรถเข็นเปล่า เดินกลับได้อย่างสบาย ๆ
กลางทางเขาเจอชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่กำลังจะไปตลาดในเมือง พวกเขาเห็นเขาแต่ไกลก็โบกมือทักทาย
“ดาเซิ่ง! ได้ยินว่าแกตัดความเกี่ยวข้องกับพ่อแม่ แล้วแยกครัวเรือนแล้วเหรอ?”
“ใช่ครับ ลุงหวัง” สวีเซิ่งตอบยิ้ม ๆ
“ทำได้ดีมาก! แม่แกน่ะทำเรื่องเลว ๆ ไว้ตั้งเยอะ แยกกันเสียก็สบายใจ!”
“โอ้โห ดาเซิ่ง! ได้ยินว่าแกทำการค้าจนร่ำรวยแล้วเหรอ? สอนเคล็ดลับให้ลุงหน่อยสิ!”
“ไม่ได้รวยอะไรหรอกครับ แค่หาเงินจากน้ำพักน้ำแรงนิดหน่อย” สวีเซิ่งไม่ปิดบัง “ลุง ๆ ป้า ๆ ทุกท่าน ถ้าที่บ้านมีหลอดยาสีฟัน เศษทองเหลืองเหล็กผุ ๆ หนังสือพิมพ์เก่าอะไรพวกนี้ เก็บไว้ก่อน อย่าเพิ่งทิ้งนะครับ ไว้ผมจะมารับซื้อเอง”
“จริงเหรอ? เอาไปแลกเงินได้ด้วยเหรอ?”
“ไม่ใช่แค่แลกเงิน ยังแลกของดี ๆ ได้ด้วยครับ!” สวีเซิ่งหัวเราะ “รอผมกลับมาหมู่บ้านคราวหน้า ผมจะมาตั้งแผงให้ทุกคนเลย!”
การประชาสัมพันธ์รอบนี้เรียกได้ว่าลงทุนน้อยแต่กำไรงาม
พอไปถึงไซต์ก่อสร้าง ดวงอาทิตย์ก็ลอยสูงแล้ว
สวีเซิ่งจอดรถเข็นไว้ข้างเพิงคนงาน ก่อนเดินเข้าไปหานายจาง
นายจางกำลังคุยกับชายสวมแว่นคนหนึ่ง พอเห็นสวีเซิ่งมา ก็ยิ้มแล้วโบกมือเรียก
“เสี่ยวสวี! มาพอดีเลย!”
สวีเซิ่งเดินเข้าไปหา แล้วเรียกอย่างนอบน้อมว่า “พี่จางครับ”
นายจางแนะนำชายสวมแว่นให้เขารู้จัก “นี่คือล่าวผู้จัดการบัญชีของไซต์เรา”