กลับถึงบ้าน
ลานบ้านเละเทะไปหมด
พ่อเฒ่าสวีนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูห้องโถง สูบบุหรี่เงียบ ๆ อย่างกลัดกลุ้ม
ใบหน้าของสวีอันปังยังบวมอยู่ เขาฟุบอยู่บนม้านั่งตัวเล็กหน้าห้องปีกตะวันออก ถอนหายใจไม่หยุด
สวีอันกั๋วล้างมูลไก่ออกไปเกือบหมดแล้ว แต่ตัวก็ยังมีกลิ่นเหม็นอยู่ กำลังตักน้ำอยู่ข้างบ่อน้ำ
หวังชุ่ยเหลียนเพิ่งกลับมา พอเห็นสวีเซิ่งเข็นรถเข็นเข้ามาในลาน ก็ส่งเสียงฮึดฮัดทางจมูก แล้วหันหลังเดินจากไป
สวีเซิ่งไม่สนใจเธอ เข็นรถเข็นไปจอดหน้าห้องของตัวเอง
เขาพยุงกู้หวยโหรวลงมาก่อน แล้วให้เธอเข้าไปพักในห้อง
จากนั้นก็เริ่มขนข้าวของเข้าห้องทีละอย่าง
น้ำตาลแดง ไข่ ผ้าฝ้าย ซีอิ๊ว น้ำมันงา...
ขนของเข้าไปแต่ละอย่าง ดวงตาของหวังชุ่ยเหลียนก็เหลือบมองตามไปทีละครั้ง
สวีอันปังก็เห็นเช่นกัน ใบหน้าที่บวมจนเหมือนหัวหมูเผยสีหน้าอิจฉาออกมา
สวีอันกั๋วเดินมาจากข้างบ่อน้ำ จ้องกองข้าวของตรงหน้าแล้วกลืนน้ำลาย
“พี่ใหญ่... เอ่อ... น้ำตาลแดงนั่น...”
สวีเซิ่งเหลือบมองเขา “มีอะไร?”