พอมาถึงร้านสหกรณ์จำหน่ายของรัฐ สวีเซิ่งก็ตรงดิ่งไปที่เคาน์เตอร์
“สหายครับ น้ำตาลทรายแดง เอาสองชั่ง!”
“ได้ครับ น้ำตาลทรายแดงสองชั่ง”
พนักงานขายชั่งของพลางเงยหน้ามองเขา “อ้าว วันนี้มาอีกแล้วเหรอ เมื่อวานเพิ่งจะ...”
“เมื่อวานซื้อมาไม่พอ”
สวีเซิ่งโบกมืออย่างใจกว้าง “วันนี้ซื้อเพิ่มอีกหน่อย”
กู้หวยโหรวลังเล “อาเซิ่ง เยอะไปหรือเปล่า”
“ไม่เยอะหรอก! หมอบอกแล้วว่าคุณต้องบำรุงให้มาก ๆ!”
ส่วนไข่ไก่นั้น สวีเซิ่งไม่ได้คิดจะซื้ออยู่แล้ว เพราะที่บ้านมีตั้งเยอะ เขาจะหยิบมาเท่าไรก็ได้ตามสบาย
กู้หวยโหรวยังอยากพูดอะไรต่อ แต่สวีเซิ่งหันไปหาพนักงานขายอีกครั้ง
“สหายครับ ผ้าฝ้ายอยู่ตรงไหน ผมขอดูผืนสีเหลืองอ่อนผืนนั้นหน่อย”
“ผ้าฝ้ายเหรอ?” พนักงานขายชะงัก “อยู่บนชั้นวางทางนั้น ถูกใจผืนไหนล่ะ?”
สวีเซิ่งเดินเข้าไป มองผ้าหลากสีที่วางเรียงกันเป็นแถว ก่อนชี้ไปยังผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดสีเหลืองอ่อนผืนหนึ่ง “ผืนนี้ ตัดให้ผมห้าฉื่อ”
“ผืนสีขาวนี่ก็ตัดให้อีกห้าฉื่อ”
“แล้วก็ผืนลายดอกเล็ก ๆ นี่ ตัดหกฉื่อ”
พนักงานขายวัดผ้าไปพลางคิดเงินไปพลาง “พ่อหนุ่ม จะเอาไปทำอะไรหรือ?”
“เอาไปทำเสื้อผ้าให้ลูกน้อยในท้องเมียผม” สวีเซิ่งยิ้มกว้าง “แล้วก็ทำเสื้อผ้าใหม่ให้ลูกสาวคนโตของผมด้วย”
กู้หวยโหรวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับมองตาค้าง
ผ้าฝ้ายเชียวนะ! แถมยังเป็นผ้าฝ้ายเนื้อละเอียดอีกด้วย!
ตั้งแต่แต่งงานกันมาหลายปี เสื้อผ้าที่เธอสวมล้วนดัดแปลงมาจากเสื้อผ้าเก่าที่คนในตระกูลสวีใส่ต่อ ๆ กันมา เธอไม่เคยตัดผ้าใหม่เลยสักครั้ง