รถโยกคลอนมาตลอดทาง พอพ้นเขตเมืองหลวงของมณฑลก็เข้าสู่ถนนดินที่มุ่งหน้าไปยังอำเภอ
ดึกดื่นค่อนคืน รอบด้านมืดสนิท มีเพียงไฟหน้าดวงใหญ่สองดวงของรถต้าเจี่ยฟ่างที่ช่วยให้มองเห็นถนนข้างหน้าได้ราง ๆ
คนขับรถทุกคนรู้ดีว่า การขับรถตอนกลางคืนทำให้ง่วงได้ง่าย ดังนั้นคนนั่งข้างคนขับจึงควรชวนคุยเพื่อช่วยให้ตื่น
แต่หลิวต้าจู้กลับทำตรงกันข้าม เขาขับรถไปพลางพูดไม่หยุดไปพลาง ถามโน่นถามนี่ตลอดทาง
สวีเซิ่งง่วงจนแทบจะหลับ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าภรรยากับลูก ๆ กำลังรออยู่ที่บ้าน ก็เร่งว่า “ต้าจู้ เร่งหน่อยนะ พยายามกลับให้ถึงบ้านก่อนเช้า”
“ได้เลย!”
เครื่องยนต์ของรถต้าเจี่ยฟ่างคำรามครืน ๆ ไฟหน้าสาดไหวไปมาบนถนนภูเขา
……
ตอนถึงหมู่บ้านดาวแดงก็เลยตีสามไปแล้ว
ในหมู่บ้านเงียบสงัด บ้านทุกหลังปิดไฟมืดสนิท
มีเพียงลานบ้านของสวีเซิ่งที่ยังมีตะเกียงน้ำมันสีเหลืองสลัวจุดอยู่ดวงหนึ่ง
ตาเนี้ยหลี่นั่งอยู่บนม้านั่งเตี้ย อุ้มไฉ่ไฉ่ที่หลับไปแล้วไว้ในอ้อมแขน;
กู้หวยโหรวคลุมเสื้อตัวนอก ยืนอยู่ตรงประตูรั้ว มองไปทางปากทางเข้าหมู่บ้านไม่วางตา
ทันทีที่แสงไฟจากรถต้าเจี่ยฟ่างเลี้ยวเข้าปากทางหมู่บ้าน กู้หวยโหรวก็มองเห็น
“กลับมาแล้ว! กลับมาแล้ว!”
ไฉ่ไฉ่สะดุ้งตื่นเพราะเสียงตะโกน เธอขยี้ตา พอเห็นว่าเป็นไฟหน้ารถของบ้านตัวเองก็เด้งลงจากอ้อมแขนตาเนี้ยหลี่ทันที “พ่อ! พ่อกลับมาแล้ว!”
รถต้าเจี่ยฟ่างจอดนิ่งสนิทอยู่หน้าประตูรั้ว