วันต่อมา สวีเซิ่งนอนพักไปได้แค่ครู่เดียวก็ลุกขึ้นมา
เขาขับรถต้าเจี่ยฟ่างไปจอดหน้าจุดรับฝากขาย ยกผ้าเคลือบน้ำมันที่คลุมกระบะท้ายออก แล้วขนสินค้าทั้งหมดลงมา
เสื้อเชิ้ตผ้าโพลีเอสเตอร์ถูกแขวนเรียงบนราวไม้ที่ตั้งขึ้นชั่วคราว มีทั้งสีแดง สีขาว สีน้ำเงิน สีเขียว หลากสีสันจนคนมองตาลาย
กางเกงขาบาน 50 ตัวพับเรียบร้อย ซ้อนกันเป็นกองเล็ก ๆ
เสื้อลายดอก 50 ตัวก็ถูกแขวนเรียงทีละตัวเช่นกัน
เทปเพลงกว่า 600 ตลับวางเรียงกันเป็นกล่อง ๆ บนลังไม้ มีทั้งของเติ้งลี่จวิน หลิวเหวินเจิ้ง และเฉิงหลิน หญิงงามกับหนุ่มหล่อบนปกยิ้มหวานแข่งกัน
จ้าวเถี่ยจู้มาถึงแต่เช้าตรู่ คอยช่วยสวีเซิ่งจัดร้าน
ระหว่างยกของ เขาก็อดจุ๊ปากไม่ได้ “พี่เซิ่ง ของพวกนี้...ต้องราคาเท่าไรเนี่ย?”
“ไม่ต้องสนว่าราคาเท่าไร”
สวีเซิ่งตบบ่าเขา “เดี๋ยวคนมา นายก็ขายตามราคาที่ฉันบอก เสื้อเชิ้ตผ้าโพลีเอสเตอร์ตัวละ 12 หยวน เสื้อลายดอกตัวละ 10 หยวน กางเกงขาบานตัวละ 15 หยวน เทปเพลงตลับละ 2 หยวน 5 เหมา จำได้ไหม?”
“จำได้แล้ว!”
……
พอฟ้าสางเต็มที่ ชาวบ้านก็เริ่มทยอยเดินผ่านจุดรับฝากขาย
ตอนแรกมีแค่หญิงชราที่ตื่นเช้าไม่กี่คน พอเดินผ่านแล้วเหลือบมองเสื้อเชิ้ตผ้าโพลีเอสเตอร์ที่แขวนเรียงกันแถวนั้น ต่างก็ตะลึงจนก้าวขาไม่ออก
“โอ๊ยแม่เจ้า! นี่มันแบบเดียวกับที่แขวนอยู่ในห้างสรรพสินค้าเมืองเอกเลยนี่นา!”
“ดาเซิ่ง ไปเอามาจากไหนน่ะ?”
สวีเซิ่งยืนยิ้มอยู่หน้าร้าน น้ำเสียงสดใส “คุณป้าคุณลุงทุกคน แวะมาดูกันก่อน! สินค้าพวกนี้เป็นของหายากที่หน่วยงานคู่สัญญาของหมู่บ้านดาวแดงกับเมืองเอกจัดสรรมาให้ ตั้งใจเอามาขายให้ชาวบ้านทั้งห้าหมู่บ้านโดยเฉพาะ!”