สวีเซิ่งกลับถึงบ้าน กำลังจะกินข้าวกับหวยโหรวและไฉ่ไฉ่
ทางบ้านสกุลสวี มื้อเย็นก็ยังคงเป็นโจ๊กมันเทศใส ๆ จืดชืดเหมือนเดิม
หวังชุ่ยเหลียนนั่งยอง ๆ อยู่หน้าเตาไฟ น้ำมูกน้ำตาไหลพลางก่อไฟไปด้วย
ชาตินี้เธอไม่เคยต้องเหน็ดเหนื่อยขนาดนี้มาก่อน
“โอ๊ย ชีวิตฉันช่างอาภัพจริง ๆ!” เธอร้องไห้คร่ำครวญ
พ่อเฒ่าสวีนั่งหน้าเคร่งอยู่หน้าโต๊ะอาหาร
ใบหน้าของสวีอันปังยังบวมอยู่ ส่วนสวีอันกั๋วแอบหนีออกไปหาเพื่อนกินข้าวตั้งนานแล้ว
สวีอันปังสูดจมูกฟุดฟิด แล้วพูดว่า “พ่อ... ผมได้กลิ่นเนื้อ...”
พ่อเฒ่าสวีถลึงตาใส่เขา “กินโจ๊กของแกไป!”
“แต่... แต่ทางพี่ใหญ่...”
“กินโจ๊กของแกไป!” พ่อเฒ่าสวีตวาด
แต่กลิ่นเนื้อก็ยังลอยตามมาไม่ห่าง
หวังชุ่ยเหลียนโยนตะหลิวลงพื้นอย่างแรง
“สวรรค์ไม่มีตา! สวรรค์ไม่มีตาจริง ๆ!”
“ชาตินี้ฉันยังไม่เคยกินหมูสามชั้นชิ้นใหญ่ขนาดนั้นเลย!”
พ่อเฒ่าสวีตบโต๊ะอย่างหงุดหงิด “หยุดร้องได้แล้ว! ฉันรำคาญจะตายอยู่แล้ว!”