สวีเซิ่งเข็นรถเข็น ชวนหวังเหลาลิ่วไปอำเภอด้วยกัน
ทั้งสองคนซื้ออิฐแดงสามพันก้อนจากเตาเผาอิฐในอำเภอ แล้วไปซื้อปูนซีเมนต์อีกยี่สิบถุงที่ร้านขายปูนซีเมนต์
เจ้าของเตาเผาอิฐเห็นสวีเซิ่งจ่ายเงินมือเติบ จึงแถมปูนขาวให้เขาอีกหนึ่งถุง
ยามเที่ยงวัน รถแทรกเตอร์ของหวังเหลาลิ่วก็บึ่งกลับมาถึงหมู่บ้านดาวแดงพร้อมเสียงเครื่องยนต์กระหึ่ม
บนรถบรรทุกอิฐแดงกับถุงปูนซีเมนต์มาเต็มคัน
ทันทีที่รถเข้าหมู่บ้าน ทั้งหมู่บ้านดาวแดงก็ฮือฮาขึ้นมาทันที!
“อิฐแดง! นั่นอิฐแดงนี่!”
“ปูนซีเมนต์! ยังมีปูนซีเมนต์ด้วย!”
“พระเจ้า! บ้านไหนจะสร้างบ้านกันน่ะ?!”
พวกคนเฒ่าคนแก่ทิ้งงานในมือ แล้วพากันออกมาดูความครึกครื้น
“ดาเซิ่ง! บ้านดาเซิ่งกำลังจะสร้างบ้าน!”
“สร้างบ้านอิฐจริง ๆ ด้วย! ฉันนึกว่าเมื่อวานเขาแค่คุยโวเสียอีก!”
“โธ่เอ๊ย! อิฐเต็มรถขนาดนี้ต้องใช้เงินเท่าไรกันนะ!”
สวีเซิ่งพาหวังเหลาลิ่วขนเศษอิฐกับปูนซีเมนต์ลงมากองไว้หน้าห้องฝั่งตะวันตกของบ้านตัวเอง
เวลานี้เอง ประตูรั้วบ้านตระกูลสวีก็เปิดออกเอี๊ยดอ๊าด
หวังชุ่ยเหลียนพุ่งออกมาเป็นคนแรก
พอเห็นกองอิฐแดงตรงหน้า ดวงตาของนางแทบถลนออกมา
“อิฐ...อิฐแดงเหรอ?!”
จากนั้นพ่อเฒ่าสวี สวีอันปัง และสวีอันกั๋วก็เดินตามออกมา
คนในบ้านทั้งสี่คนยืนเรียงกันอยู่หน้าประตูรั้ว มองกองวัสดุก่อสร้างหน้าบ้านสวีเซิ่งตาไม่กะพริบ
“พ่อเฒ่า...”
“อิฐแดง...อิฐแดงสามพันก้อน...ปูนซีเมนต์ยี่สิบถุง...นี่...นี่ต้องใช้เงินเท่าไรกัน?”
ใบหน้าพ่อเฒ่าสวีเขียวคล้ำ
เขาคำนวณคร่าว ๆ ในใจ
อิฐแดงก้อนละหนึ่งเหมาสอง สามพันก้อนก็สามสิบหกหยวน
ปูนซีเมนต์ถุงละสองหยวน ยี่สิบถุงก็สี่สิบหยวน
บวกค่ารถแทรกเตอร์กับค่าแรงอีก...