“พี่หวัง! ขาพี่ไว รีบไปหมู่บ้านข้าง ๆ ตามยายหลิวมาทำคลอดเร็ว!”
ตอนนี้หัวของสวีเซิ่งขาวโพลนไปหมด ตาเนี้ยหลี่พูดอะไรเขาก็พยักหน้ารับไปตามสัญชาตญาณ พอกำลังจะก้าวออกไปก็ชะงัก แล้วนึกขึ้นได้
“จะตามหมอตำแยมาทำไม! รีบพาเมียฉันไปโรงพยาบาล มีรถไหม...”
ตาเนี้ยหลี่พูดอย่างร้อนใจว่า “ยังจะไปโรงพยาบาลอีก เมียแกใกล้คลอดแล้ว ไปไม่ทันหรอก!”
สวีเซิ่งมองกู้หวยโหรว สีหน้าเต็มไปด้วยความลังเล สุดท้ายเมื่อถูกตาเนี้ยหลี่เร่ง เขาก็อุ้มกู้หวยโหรวขึ้นมาแล้วรีบพาเข้าไปในห้องเล็กข้าง ๆ ก่อนจะค่อย ๆ วางเธอลงบนเตียงไม้
“เมียจ๋า...ไม่ต้องกลัวนะ...ไม่เป็นไร...ฉันอยู่นี่...”
สวีเซิ่งกุมมือกู้หวยโหรว ปลอบเธออย่างตะกุกตะกัก ทั้งที่มือของเขาสั่นยิ่งกว่าเธอเสียอีก
ตอนนี้กู้หวยโหรวปวดเกร็งเป็นระลอก แต่พอเห็นสวีเซิ่งกลัวจนหน้าซีด เธอกลับต้องปลอบเขาแทน “อาเซิ่ง...ฉันไม่เป็นไร...ผู้หญิงคลอดลูกก็เป็นแบบนี้แหละ...ไม่ต้องกลัวนะ...”
ในห้องเล็กมีข้าวของเรียบง่าย มีแค่เตียงกับโต๊ะอย่างละตัว