“อาเซิ่ง แบบนี้จะได้ผลจริงเหรอ?”
กู้หวยโหโรวมองชาวบ้านที่ทยอยกันมาดูความคึกคักอยู่ด้านนอก
“วางใจเถอะ เมียจ๋า!”
สวีเซิ่งตบอกอย่างมั่นใจ “เราแจกใบปลิวไปตั้งหลายวันแล้ว คนในละแวกสิบลี้แปดหมู่บ้านก็รู้กันหมดแล้ว! แถมราคาของเราก็ยุติธรรม แถมยังเอาของมาแลกได้อีก ยังไงก็ต้องขายดีแน่!”
เพื่อเปิดร้านวันนี้ สวีเซิ่งลงทุนไปไม่น้อย
ไม่เพียงสั่งครีมหอย ครีมสโนว์ ยางรัดผม กิ๊บติดผม และของจุกจิกอื่น ๆ มาจำนวนมากเท่านั้น เขายังตั้งใจเข้าเมืองไปซื้อดินสอหัวท้ายมียางลบมาทั้งลัง กับลูกอมผลไม้หลากสีอีกถุงใหญ่
ของเหล่านี้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบบนชั้นวางตรงมุมหนึ่งของโรงเรือน มีของละลานตา มองแล้วชวนให้อยากซื้อ
ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านอย่างเป็นทางการ ด้านนอกโรงเรือนก็มีคนมามุงกันแน่นแล้ว
ไม่ใช่แค่คนจากหมู่บ้านดาวแดงเท่านั้น ชาวบ้านจากหยางเจียวาและหลี่เจียถุนที่อยู่ข้าง ๆ ก็พากันขับเกวียนเทียมวัวและเข็นรถเข็นมา
บนรถบรรทุกของเก่าหลากหลายชนิด ทั้งเศษเหล็กเศษทองแดง หนังสือพิมพ์เก่า หนังสือ และถุงผ้าที่ใส่หลอดยาสีฟันใช้แล้ว
ทุกคนมองโรงเรือนใหม่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น พากันพูดคุยเซ็งแซ่
“นี่คือจุดรับฝากขายของเก่าที่ดาเซิ่งเปิดใช่ไหม? ดูใหญ่โตดีจริง!”
“ได้ยินว่าราคาให้สูงกว่าที่ตลาดตำบล แถมยังแลกของได้ด้วยเหรอ?”