ยายหลิวประคองเด็กน้อยส่งให้ตาเนี้ยหลี่อย่างระมัดระวัง ตาเนี้ยหลี่อุ้มเด็กน้อยสองคนไว้ในอ้อมแขน พลางยิ้มพูดว่า:
“ต้าเซิ่ง มาดูนี่สิ เด็กน้อยสองคนนี้ แหม ๆ หน้าตาดีจริง ๆ!”
ตาเนี้ยหลี่อุ้มเด็กทั้งสองเข้าไปใกล้สวีเซิ่ง “ดูจมูกเล็ก ๆ ตาเล็ก ๆ นี่สิ เหมือนถอดแบบมาจากเมียเธอเป๊ะเลย!”
สวีเซิ่งมองอย่างตะลึงงัน ยื่นมือออกไปแล้วก็รีบชักกลับมา ถูมือกับกางเกงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถึงค่อยกล้าแตะแก้มลูกชายเบา ๆ
“นุ่มจัง...” สวีเซิ่งพึมพำ “เหมือนเต้าหู้เลย”
“ก็ต้องนุ่มสิ!” ตาเนี้ยหลี่หัวเราะพลางดุ “เด็กเพิ่งออกจากเตา จะไม่นุ่มได้ยังไง!”
ตอนนี้สมองของสวีเซิ่งยังมึนงงอยู่ เขาเดินอ้อมตาเนี้ยหลี่แล้วตรงดิ่งเข้าไปในห้องเล็ก
กู้หวยโหรวนอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาว เส้นผมเปียกชื้นแนบหน้าผาก แต่ยังลืมตาอยู่ พอเห็นสวีเซิ่งเข้ามา มุมปากก็ยกขึ้น เผยรอยยิ้มอ่อนแรง
“อาเซิ่ง...”
“เมียจ๋า!”
สวีเซิ่งก้าวพรวดเข้าไปหา คว้ามือกู้หวยโหรวไว้
“ลำบากเธอแล้ว... ลำบากเธอแล้ว...”
กู้หวยโหรวใช้มืออีกข้างตบหลังมือเขาเบา ๆ:
“ดูนายสิ ไม่เอาไหนเลย”
“เมียจ๋า เห็นหรือยัง สองคนเลย ชายหนึ่งหญิงหนึ่ง!”
“อืม เห็นแล้ว” กู้หวยโหโรวพูดเสียงเบา “อาเซิ่ง ตั้งชื่อให้ลูกหน่อยสิ”
สวีเซิ่งชะงัก:
“ฉันเหรอ? ฉันตั้งเหรอ?”
“ถ้านายไม่ตั้ง แล้วใครจะตั้งล่ะ?”
กู้หวยโหรวอมยิ้มจนดวงตาโค้ง “นายเป็นพ่อของพวกเขานะ”