“คุณสวี...จะให้ผมพูดยังไงดี...”
“ครูใหญ่ไม่ต้องพูดแบบนั้นหรอกครับ”
สวีเซิ่งรีบประคองเขาไว้ “ผมก็เป็นคนในหมู่บ้านเราเหมือนกัน ได้ทำอะไรเพื่อหมู่บ้านบ้างก็เป็นเรื่องที่ควรทำครับ”
“ไม่ใช่เรื่องที่ควรทำธรรมดา ๆ หรอก! ไม่ใช่เลย!” ครูใหญ่โจวส่ายหน้า “ยุคนี้คนที่ทำแบบนี้มีไม่มากแล้ว คุณสวี คุณเป็นคนใจบุญจริง ๆ!”
พอครูคนอื่น ๆ ในโรงเรียนได้ยินเสียง ก็พากันวิ่งออกมา
แต่ละคนมองหนังสือเต็มรถเข็นแล้วต่างก็อึ้งไปหมด
“โธ่เอ๊ย...หนังสือเยอะขนาดนี้...”
“หนังสือเรียน! แล้วยังมีแบบฝึกหัดกับพจนานุกรมอีก!”
“หนังสือภาพ! หนังสือภาพเยอะขนาดนี้เลย!”
พวกครูตื่นเต้น พากันล้อมกองหนังสือไว้
สวีเซิ่งยิ้มอยู่ข้าง ๆ “ครูใหญ่ คุณครูทุกคนครับ นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น เรื่องโต๊ะเก้าอี้ผมกำลังหาทางอยู่ คิดว่าภายในครึ่งเดือนน่าจะทำมาให้ได้ชุดหนึ่งครับ”
“กระดานดำก็จะเปลี่ยนเป็นอันใหม่ให้ด้วยครับ”
“นอกจากนี้ ถ้าโรงเรียนยังขาดอะไรอีกก็บอกผมได้เลย อะไรที่ผมจัดการได้ ผมจะพยายามทำให้ครับ”
ครูใหญ่โจวตื่นเต้นจนไม่รู้จะพูดอะไร ได้แต่จับมือสวีเซิ่งไว้แน่นไม่ยอมปล่อย
“คุณสวี...ผมขอเป็นตัวแทนครูและนักเรียนทั้งโรงเรียน...ขอบคุณคุณ...”
“ครูใหญ่ ไม่ต้องพูดแบบนั้นหรอกครับ!”
สวีเซิ่งคุยกับครูใหญ่โจวอยู่พักหนึ่ง