สวีเซิ่งมักตื่นแต่เช้า แต่วันนี้ก่อนที่เขาจะลุกขึ้นมา เสียงของลุงหวังก็ดังมาจากลานบ้านแล้ว
“ดาเซิ่ง! ลุงมาแล้ว!”
สวีเซิ่งสวมเสื้อผ้าออกไปเปิดประตู ลุงหวังแบกตลับเมตรม้วนหนึ่งไว้บนบ่า มีไสกบเหน็บอยู่ที่เอว ด้านหลังยังมีลุงเฒ่าหลี่กับจางมู่โถว ช่างไม้เฒ่าอีกสองคนตามมาด้วย
“ลุงหวัง เตรียมของมาพร้อมแล้วเหรอ?”
“แน่นอน!”
ลุงหวังฉีกยิ้ม เผยให้เห็นฟันเหลืองอร่ามเรียงเป็นแถว “เมื่อคืนลุงนอนไม่หลับทั้งคืน เอาแต่คิดว่าจะทำโต๊ะเก้าอี้ยังไงให้แข็งแรงและดูดี”
ลุงเฒ่าหลี่ก็ขยับเข้ามา “ดาเซิ่ง เรื่องนี้ต้องให้ลุงช่วยนะ! หลานชายคนเล็กของลุงก็เรียนอยู่ที่โรงเรียนเหมือนกัน โต๊ะนี้ทำให้หลานลุงใช้ ไม่เอาค่าแรง!”
จางมู่โถวพยักหน้า “ฉันก็ไม่เอาค่าแรงเหมือนกัน”
สวีเซิ่งทั้งขำทั้งจนใจ
“ลุงทั้งสองหมายความว่ายังไง? ค่าแรงต้องรับสิ จะให้ลุงออกแรงฟรี ๆ ได้ยังไง!”
“ไม่ได้!”
ลุงเฒ่าหลี่ส่ายหน้า “ดาเซิ่ง นายทำเพื่อส่วนรวมของทั้งหมู่บ้าน ถ้าลุงรับค่าแรง แล้วจะเอาหน้าแก่ ๆ ไปไว้ที่ไหนล่ะ?”
“ใช่เลย!”
จางมู่โถวก็เห็นด้วย
ชายชราทั้งสามคนดื้อรั้นกันคนละแบบ
สวีเซิ่งเกาหัว คิดหาทางออกที่ประนีประนอมได้ “ค่าแรงยังไงก็ต้องให้ แต่ฉันจะคิดราคาถูก ๆ แล้วทำกับข้าวอร่อย ๆ ให้พวกคุณเพิ่มอีกวันละอย่าง”