“เมียจ๋า พักเถอะ” สวีเซิ่งวางไฉ่ไฉ่ลง “เดี๋ยวฉันดูลูกให้สักพัก”
“ฉันไม่เหนื่อย...”
“นอนลงไป!” สวีเซิ่งทำหน้าขรึม “ช่วงอยู่ไฟถ้าดูแลตัวเองไม่ดี ทิ้งโรคไว้แล้วจะลำบากไปทั้งชีวิต!”
กู้หวยโหรวเห็นท่าทางจริงจังของเขาแล้วอดขำไม่ได้ เธอเชื่อฟังและเอนตัวลงนอน
สวีเซิ่งรับเหนียนอานจากอ้อมแขนของกู้หวยโหรว ก่อนเดินไปข้างเตียงเด็กแล้วอุ้มเหนียนโหรวขึ้นมาอีกคน จากนั้นก็อุ้มเด็กไว้ข้างละคน นั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงอย่างมั่นคง
เด็กน้อยทั้งสองคนอยู่ในอ้อมแขนเขา แต่กลับไม่ร้องไห้งอแงเลย
เหนียนอานเบิกตากลมดำมองเขา ปากเล็ก ๆ ขยับจุ๊บจั๊บ
ส่วนเหนียนโหรวหลับไปแล้ว มุมปากยังมีน้ำลายไหลออกมา
“ดูสองคนนี้สิ” สวีเซิ่งพูดอย่างได้ใจ “ติดฉันจริง ๆ!”
กู้หวยโหรวหัวเราะอยู่บนเตียง “ก็แน่สิ คุณเป็นพ่อของพวกเขานี่”
ไฉ่ไฉ่เดินเข้ามาเกาะเข่าของสวีเซิ่งแล้วกระซิบว่า “พ่อคะ น้องชายกับน้องสาวน่ารักจังเลย”
“แน่นอนอยู่แล้ว” สวีเซิ่งยิ้ม “ถ้าพวกเขาเชื่อฟังเหมือนลูก พ่อคงดีใจยิ่งกว่านี้”
“หนูไม่ได้เชื่อฟังสักหน่อย!” ไฉ่ไฉ่ทำปากยื่น “บางครั้งหนูก็ไม่ฟังพ่อเหมือนกัน!”
สวีเซิ่งหัวเราะเสียงดังเมื่อได้ยิน “ยัยหนูเอ๊ย ทำไมถึงชอบพูดให้ตัวเองดูแย่ล่ะ!”
……
วันรุ่งขึ้นเป็นวันเสาร์
สวีเซิ่งตื่นแต่เช้า กำชับกู้หวยโหรวอยู่สองสามคำ จากนั้นก็ขับรถจี๊ปพาไฉ่ไฉ่ไปที่ตัวอำเภอ
ไฉ่ไฉ่นั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ มัดผมเปียสองข้าง สวมรองเท้าหนังเด็กคู่เล็กที่สวีเซิ่งซื้อให้จากในเมืองเมื่อวาน ดูมีชีวิตชีวาสุด ๆ
“พ่อคะ! เราไปร้านหนังสือซินหวากัน!”