หลังอับดุลลาห์ตะโกนจบ บริเวณหน้าบูธหมายเลขบีเจ็ดก็ยิ่งคึกคักขึ้นไปอีก
ไม่ถึงสิบนาที ก็มีพ่อค้าต่างชาติสามคนเดินเข้ามายื่นนามบัตรให้
สวีเซิ่งรับมาดูทีละใบ
ใบแรกเป็นพ่อค้าจากมาเลเซีย ใบที่สองเป็นตัวแทนจัดซื้อจากเยอรมนีตะวันตก ส่วนใบที่สามคือ...
สายตาของสวีเซิ่งชะงักไปเล็กน้อย
จอห์น สมิธ พ่อค้าจากลอนดอน ประเทศอังกฤษ
เป็นคนที่สองในเครือข่ายความสัมพันธ์ของกู้เจิ้นหัว
สวีเซิ่งเงยหน้าขึ้น
ชายชาวอังกฤษวัยห้าสิบกว่าเดินมายืนตรงหน้า เขาสวมสูทผ้าทวีดสีน้ำตาลเข้ม ผมหวีเรียบเป็นระเบียบ ใบหน้าแทบไม่มีอารมณ์ ดวงตาสีเทาอมฟ้าจับจ้องมาที่เขา
“คุณสมิธ”
สวีเซิ่งกล่าวเป็นภาษาอังกฤษ “ยินดีที่ได้พบคุณครับ”
สมิธเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วถาม “คุณพูดภาษาอังกฤษได้เหรอ?”
“ได้นิดหน่อยครับ” สวีเซิ่งไม่ได้พูดต่อ แต่เปลี่ยนมาใช้ภาษาจีน “เพื่อนเก่าคนหนึ่งของพ่อตาผมเคยพูดถึงคุณครับ”
“โอ้?” สมิธเชิดคางขึ้น “เพื่อนเก่าคนไหนล่ะ?”
“เจิ้งเฮ่อหมิง” สวีเซิ่งตอบเพียงสามคำ
คราวนี้สมิธเลิกคิ้วสูงกว่าเดิม “คุณเจิ้งเฮ่อหมิง? คนที่เคยไปเรียนต่อเยอรมนีคนนั้นเหรอ?”
“ใช่ครับ”
สมิธไม่ได้ตอบทันที เขาเดินอ้อมสวีเซิ่งไปยังราวจัดแสดง ก่อนยื่นมือหยิบเสื้อเชิ้ตสไตล์จีนร่วมสมัยของผู้ชายลงมา
เขาไม่ได้เริ่มจากดูคอเสื้อเหมือนอับดุลลาห์
แต่พลิกเสื้อกลับด้าน ตรวจดูตะเข็บจากชายเสื้อขึ้นมา
เขาหยิบแว่นอ่านหนังสือออกมาสวม แล้วหรี่ตามองใต้แสงสว่าง ไล่ดูทีละนิ้วอย่างละเอียด