กู้หวยโหรวแม้จะไม่รู้ว่าสามีคิดอะไรอยู่ในหัว แต่ก็รีบลุกขึ้นแต่งตัวเสร็จอย่างรวดเร็ว
ทั้งคู่ล้างหน้าล้างตาแบบง่ายๆ
พอมาถึงห้องครัว หวังชุ่ยเหลียนกำลังวุ่นวายอยู่ที่นั่นแล้ว
พอเห็นสวีเซิ่งกับกู้หวยโหรวแต่งตัวเรียบร้อยออกมา หวังชุ่ยเหลียนก็ชะงักไป
“พี่ใหญ่ นี่แก...”
นางชี้ไปที่ท้องใหญ่ของกู้หวยโหรว “จะพานางไปทำอะไร? ตัวนางแบบนี้ไม่สะดวก อยู่บ้านก็ได้ อย่าออกไปเป็นตัวถ่วงแกเลย”
ในสายตาของหวังชุ่ยเหลียน กู้หวยโหรวก็เป็นแค่ตัวถ่วง พาออกไปก็ต้องเสียเงินค่านั่งรถค่าข้าว ล้วนเป็นการสิ้นเปลือง
สวีเซิ่งกำลังยัดไก่และไข่ที่เตรียมไว้คืนวานลงในตะกร้าสะพายหลัง พลางพูดโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้า: “ปล่อยนางอยู่บ้านคนเดียวผมไม่สบายใจ”
“พอดีจะพานางไปเที่ยวเมืองช่วยผ่อนคลาย”
“ไม่สบายใจ? มีอะไรให้ไม่สบายใจ? ในบ้านมีคนตั้งหลายคน ยังจะกินนางเข้าไปได้อีกหรือ?”
พอหวังชุ่ยเหลียนได้ยินก็ไม่พอใจ นี่มันชวนให้คิดว่าพวกตนเป็นหมาป่าไปได้
“ได้ๆๆ! แกอยากพาก็พาไป! ไอ้ลูกไม่มีประโยชน์ ออกบ้านทีต้องเอาลูกเมียคาดเข็มขัดติดตัวไปด้วย!”
พูดจบ หวังชุ่ยเหลียนก็บ่นพึมพำแล้วหันไปวุ่นวายที่เตาไฟ
“ตื่นแล้วก็รีบไปสับฟืนซะ! เดี๋ยวทำกับข้าวไม่มีฟืน!”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน สวีเซิ่งจะหยิบขวานขึ้นมาทำทันทีโดยไม่พูดพล่าม
แต่ตอนนี้น่ะหรือ...
เขาจูงมือกู้หวยโหรวเดินไปที่ลานหลัง แล้วหาที่นอนฟางที่สะอาดหน่อยให้กู้หวยโหรวนั่ง
“นั่งตากแดดตรงนี้ก่อน รอฉันเดี๋ยวนะ”
พูดจบ เขาก็เดินไปที่กองฟืน หยิบขวานหนักๆ นั้นขึ้นมา
“ปัง! ปัง! ปัง!”
สวีเซิ่งโหมขวาน เริ่มสับฟืน
เพียงแต่ว่า วิธีสับฟืนของเขามันค่อนข้างพิเศษ
คนอื่นสับฟืนก็ใช้แรงพอเหมาะตามลายไม้ ทีหนึ่งก็ได้ท่อนหนึ่ง