สวีเซิ่งกลับคว้าข้อมือเธอไว้ พลางพูดว่า "จะหัวเราะอะไร? ฉันล้างหน้าให้ภรรยาตัวเอง มันก็เป็นเรื่องธรรมดา! ใครอยากหัวเราะก็หัวเราะไปสิ!"
เขาอย่างอ่อนโยนใช้ผ้าขนหนูร้อนเช็ดใบหน้าและหน้าผากของกู้หวยโหรว
พอเช็ดหน้าให้เธอเสร็จ สวีเซิ่งก็วางเท้าของเธอบนเข่าของตัวเอง ถอดรองเท้าผ้าใบที่ปะแล้วทั้งสองข้างออก เผยให้เห็นหลังเท้าที่บวมเล็กน้อย
เพราะท้องแก่ใกล้คลอด เท้าของกู้หวยโหรวบางครั้งก็บวมมาก
เขาค่อย ๆ จุ่มเท้าของเธอลงในน้ำอุ่น
"รีบแช่เท้าเถอะ"
"อาเซิ่ง..."
เสียงของกู้หวยโหรวสั่นเครือเล็กน้อย "วันนี้... นายดูแตกต่างจากเดิมมากจริง ๆ"
สวีเซิ่งมือยังคงขยับไม่หยุด ก้มหน้ากล่าวว่า "หวยโหรว ที่ผ่านมาเป็นฉันเองที่ไม่ดี ทำให้เธอลำบาก ฉันเอาแต่คิดว่าจะทำงานให้มากขึ้น ดูแลครอบครัวใหญ่ ๆ นั่น แต่กลับมองข้ามเธอกับไฉ่ไฉ่"
"วันนี้ผ่านเรื่องราวมามากมาย ฉันคิดได้จริง ๆ แล้ว"
"คนอื่นจะอยู่ดีกินดีแค่ไหน ก็เป็นของคนอื่น มีเพียงครอบครัวเล็ก ๆ ของเราเองที่อยู่ดีกินดี นั่นถึงจะเป็นสิ่งที่ดีจริง ๆ"
"ตอนนี้เธอตัวหนัก จะก้มหรือเงยหน้าก็ไม่สะดวก ต่อไปงานหนัก ๆ แบบนี้ ให้ฉันทำเองทั้งหมด"
"เธอก็แค่ตั้งใจดูแลครรภ์ คลอดลูกชายอ้วน ๆ หรือลูกสาวอ้วน ๆ ให้ฉันก็ได้ทั้งนั้น!"
"อื้ม... ฉันฟังนายทั้งหมดเลย"
พอแช่เท้าให้กู้หวยโหรวเสร็จ สวีเซิ่งก็ตักน้ำใหม่ตั้งอ่างหนึ่ง แล้วเรียกไฉ่ไฉ่ที่นั่งอ่านหนังสือภาพอยู่มุมเตียงเตาอย่างเชื่อฟังมาตลอด