รุ่งเช้าวันถัดมา ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ฟ้ายังไม่สาง สวีเซิ่งก็ลุกจากเตียงแล้ว
สวีเซิ่งขับรถแทรกเตอร์ไปที่ลาดดินไม่ขึ้นก่อน
เมื่อคืนเจ้าจ้าวเถียะค้างนอนอยู่ในกระท่อมเล็กของจุดรับฝากขาย พอได้ยินเสียงรถแทรกเตอร์ก็รีบวิ่งออกมา
“พี่เซิ่ง! คุณมาแล้ว!”
“เถียะค้าง ดินที่ขุดมาเป็นยังไงบ้าง?”
“เต็มเอี๊ยดเลย!” เจ้าจ้าวเถียะค้างชี้ไปทางด้านหลังเพิง “สองวันนี้ผมไม่ได้อยู่เฉยเลยนะ!”
สวีเซิ่งเดินเข้าไปดูแล้วก็ยิ้มออกมา
ดินทรายแดงกองสูงราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ มากพอจะบรรทุกได้เต็มรถสองเที่ยว
ทั้งสองช่วยกันขนดินขึ้นรถแทรกเตอร์ สวีเซิ่งขับรถตรงดิ่งเข้าเมือง
ทางโรงหล่อ พอเจ้าหน้าที่เจี๋ยวเห็นดินสองรถ ก็ยิ้มหน้าบานทันที
ชั่งแล้ว ดินสองรถหนักรวมกันกว่าสองพันห้าร้อยชั่ง
เจ้าหน้าที่เจี๋ยวไม่พูดพร่ำทำเพลง เปิดลิ้นชักนับเงินห้าสิบหยวนแล้วยื่นให้สวีเซิ่ง
“น้องสวี นี่ของวันนี้!”
สวีเซิ่งเก็บเงินห้าสิบหยวนเข้ากระเป๋า แล้วขับรถแทรกเตอร์กลับหมู่บ้านไปบรรทุกเพิ่มอีกเที่ยว
ช่วงบ่ายก็เข้าเมืองอีกรอบ
วันนี้แค่ดินทรายแดงอย่างเดียว สวีเซิ่งก็หาเงินได้เกินหนึ่งร้อยหยวนแล้ว
ที่ทำให้สวีเซิ่งคาดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นคือ ระหว่างทางกลับหมู่บ้าน เขาแวะไปสถานรับซื้อของเก่าในเมืองด้วย
เหล็กเก่า ทองแดงเก่า และกระดาษเก่าที่จุดรับฝากขายสะสมไว้สองวันนี้ เขาให้เจ้าจ้าวเถียะค้างช่วยขนขึ้นรถไปด้วย
พอชั่งเสร็จ สถานรับซื้อของเก่าก็จ่ายเงินให้สวีเซิ่งกว่าสามสิบหยวน